Plots…

Een half jaar geleden werd ik dertig, en had daar tot vandaag niet het minste beetje moeite mee. Maar plots was het daar, omstreeks halfvijf. Het sloeg me met een hamer, in het bijzonder toen ik de catalogus van Damart in handen kreeg en de gematelasseerde regenjekker in de peau de pêche, gevoerd met thermolactyl-molton, oprécht mijn aandacht trok. Om nog maar te zwijgen van de pull-on pantalon in milanotricot, te verkrijgen in pied-de-poule of prince-de-galles, die ik voor het eerst in mijn leven ‘nog wel iets hebben vond’. Kent u dat, zelfhaat?
Daarenboven dacht ik meteen aan bijhorend orthopedisch schoeisel: aan hoe zalig comfortabel een stel Campers wel niet zou voelen na een zware werkdag en hoe lekker warm zo’n wind-en watervrij ‘doudountje’ niet zou zijn op de fiets. Mea maxima culpa…
Een ommetje maken langs de drogisterij om scheermesjes te halen, was ook al teveel gevraagd; die cactusbenen konden er nog wel even mee door, dacht ik stiekem. En speciaal een bus disolvant in huis halen om die luttele restjes nagellak van m’n teennagels te schrapen, hoefde nu ook niet per se.
En ja, men zegt dat er met dertig een bepaalde gelatenheid over je neerdaalt, ‘het’ je allemaal niet zoveel meer kan schelen, je je beter in je vel gaat voelen en berust in schijnbare onbenulligheden.
Mij goed, maar berusten in half gelakte teentoppen, windjekkers en harige benen is echt niet okee!
Morgen, omstreeks halfvijf, vindt u mij alvast bij het Kruidvat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s