Café Belmondo is een fijn estaminet in de schaduw van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Op het terras staan Parijse wicker-stoelen en koperen patiencetafeltjes. Ze geven wat ze beloven: in al haar bont pluimage komt de wereld er aan je voorbij. Je hoort er alle talen waaien en vergaapt je er aan de decadenten van onze eeuw die hun scrupules onder een pruik verbergen. Er is weinig wind.
Sombere gedachten worden weggeroerd door een kop zwarte koffie waarin de wolken weerspiegelen. Ik snoep wat granaatappelpitjes op. Bezuinigingen. Binnenkort ben ik werkloos… Hoeveel bedraagt een werkloosheidsuitkering? Wat zal ik hierna gaan doen? Moet ik naar Antwerpen verhuizen? Opnieuw gaan studeren? Lachen? Huilen? Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik mijn winkeltje heel erg zal missen. Mijn tweede thuis. Bij momenten mijn eerste. De rustige routine, de gezellige zekerheden, onverwachte bezoekjes, de verhalen van klanten, de verhalen óver klanten, de zon van rechts naar links zien draaien, het leven aanschouwen door een blinkende etalage. Het is mooi geweest.
De serveerster vraagt of ik nog een koffie wil. Ik schud van nee. Dadelijk is er de afscheidsborrel van mijn uitgeverij in de Zwarte Panter. De herfst, een tijd van grote transities. Alles wordt melancholisch zonder reden. In de Zwaluwstraat wonen alleen duiven. Ze wassen zich in de schilferige dakgoten. ‘Shake it off,’ zingt Taylor Swift door een telefoon. De duiven hebben het gehoord en schudden nu zorgeloos hun veren. Laten we dat dan ook maar doen.
Geef een reactie