Under the wild sky…

Er zijn momenten nodig in het leven waarop er niets gebeurt en de ziel zich kan uitstrekken. Op twee minuten was het beslist: we zouden samen naar Aquitanië gaan, meer bepaald naar Sainte-Colombe-de-Villeneuve; een plaatsje waar hoegenaamd niets hoeft te gebeuren.

Enkele dagen later lagen we onder de statige ceders die hun verkoelende schaduw werpen over het zeventiende-eeuwse landhuis ‘Lamothe’ en haar gîtes. Mijn compagnonne de route en ik deelden de grote kamer ‘Lisette’ (toevallig of niet de naam van mijn grootmoeder).

Nooit eerder had ik gezelschap gevonden dat zo gezellig was als het veilige, eigen gezelschap dat men de eenzaamheid noemt. Gezelschap, zelfs met de beste, kan al gauw vermoeiend zijn, maar dit gezelschap was het niet, omdat wij de liefde voor de stilte deelden, en samen alleen konden zijn.

Na het avondeten trokken we de heuvels in om het landschap te verkennen; de wijngaarden, de weiden met de korenschoven, de velden met lange rijen notelaars en pruimenbomen. De pruneaux d’Agen hangen er als verleidelijke paarse eieren aan de takken. Maar vers zijn ze zuur. Je moet ze gedroogd eten, met een goed glas bordeaux erbij.

We waren niet gewoon aan zoveel ruimte om ons heen en strekten voortdurend onze armen, alsof wij niet konden geloven aan de onmetelijke afstand tussen onszelf en de horizon. Al onze zintuigen spitsten zich; iets dat de stad ons voortdurend verhindert omdat er te veel stoorzenders zijn.

Nergens zag ik een mooiere zonsondergang dan hier. Eentje die touroperators maar wat graag zouden patenteren. De gloeiende bal zakt glimlachend neer tussen de veldbloemen. In het dal luiden klokken. Een vleermuis zwikt voorbij in het rozige schemerlicht.

Vanaf de heuvel werpen we nog een laatste blik op het landschap dat doet denken aan de schilderijen van van Gogh. Of aan die van Modigliani, die in zijn carrière maar vier landschappen schilderde. Hij schilderde ze aan het einde van de eerste oorlog, in Zuid-Frankrijk, waar hij naartoe was gevlucht omdat het drukke Parijs hem ziek maakte. In het landschap rond Lamothe zitten alle Modigliani-kwaliteiten vervat; iets lyrisch, stils, melancholisch, contemplatiefs, langgerekts, sprookjesachtigs, etherisch. De cipressen, de mediterrane huizen met rode daken, geschilderd in een beperkt kleurenpalet van diepgroen en oranjerood.

Mijn compagnonne fladdert naar de heuvelrand en draait zich naar me om. Ze draagt een lange, zwarte jurk. Een langgerekte muze van Modigliani. Elegant, als de pijnbomen met hun hogen slanke stammen. Na een stille sterrennacht, waarin niet de minste krekel de rust verstoord, volgt de mistige ochtend waarin honingeters zingen.

Men zegt altijd dat een mens maar één keer leeft. Dat is niet juist. Hij sterft maar één keer en leeft iedere dag. Dankbaar voor deze onvergetelijke ervaring ‘under the wild sky’. Lamothe, van oudsher een stopplaats langs de camino de Santiago, door de Gentse ‘grande dame’ Sophie tot pleisterplek gemaakt waar men in alle rust en schoonheid kan afdalen in het allerdiepste Zelf…