Sarah De Grauwe -De Grauwe Gekheid

De afgelopen weken stonden volledig in het teken van de grillige kant van de natuur.

Van nimfen zoeken tussen de waterlelies en langzaam dwalen door weilanden, bedwelmd. Van je afvragen of er, net buiten je gezichtsveld, misschien toch een feetje verscholen zit tussen het fluitenkruid. Van de bast van linden en treurwilgen strelen en verlangen naar het gezicht van je oma. Rozen en kamille plukken om ‘droomthee’ van te maken. De blauwe en lila hortensia’s bewonderen. Reigers geruisloos over de rivier zien glijden…

De dagen waren gevuld met vlinders en libellen, met hommels op lavendel, met kikkers in de vijvers en padden in het gras. Met zwoel-zware lucht, die uiteindelijk brak in een stortbui. Hagel en petrichor, en verdomme-toch-nu-weer-zo-warm. Overal dat kalmerende groen, in duizend-en-één schakeringen.

Daartussen het gewone leven, dat ineens niet gewoon meer leek, maar bijna cinematografisch. Zongebleekt. Versleten in Kodak kleuren.

De trein nemen met Echoes II in je oren. Zeilen op de Noordzee. Gelato al limone. Een boek van Cassigneul. De voeten in een teiltje koud water. L’Histoire d’O en een glas amandelmelk. Kobbenetten, frambozen plukken. De memoires van Zelda Fitzgerald lezen op een geheime plek in het bos. En een oude muur waarop staat dat het leven gemaakt is om het te genieten…

#sok

Stel je voor dat je tot aan je knieën

in zongewarmd water staat. Het flonkert.

Het lied van de zwarte merel echoot de avond in.

Het laatste licht van de dag streelt als een moederhand

over de wereld-met-haar-zorgen.

En dan breng jij je offers, zeg jij je gebeden op

voor de geesten onder je voeten en boven je hoofd.

Je roept aan, een magische spreuk.

Er is niemand, en toch lijkt iets te luisteren.

***

Suminagashi op kitakata papier

Itamabuca, waar ligt dat? vroeg hij op parlementaire toon.

Zo ver dat het de moeite niet is om het op te zoeken, zei ze.

Hij krulde zijn neus met een blik van ’t is te duur en te omslachtig.

Cordoba dan? Dat is minder ver.

Nee, niet Cordoba. Daar is het zo warm dat je er in je schamele schamelheid moet rondlopen om het uit te houden.

De Lofoten? Dat ligt in het Noorden…

Ze knikte zuinig, maar zei dat ze het niet voor die diepgevroren Noren had, en al zeker niet voor gepekelde vis. Want ’t eten moet toch lekker zijn? Tenminste lekkerder dan thuis.

Bohemen? Dat is niet te warm en niet koud, en het eten is er lekker en goedkoop.

Maar er lopen wel beren rond in de bossen. En Bohemers, die geen Engels spreken.

In de Provence pakt de lavendel je momenteel op de adem, en in Normandië snijdt de wind je de keel af. Nergens zouden de sterren harder blinken dan in de Pyreneeën, maar dan slaap je toch al…

En zo ging het maar verder met de Vlaamse overdrijvingen, tot het laatste beetje zon schrijbeen op de velden zat die ze vanuit hun tuin vol vlinderstruiken konden zien.

Allee dan, misschien nog eens een uitstap naar de plantentuin van Meise, om de reuzenwaterlelies te zien. Hoewel ook zij een vijver vol plompeblaren hadden, met kikkers, en lelies waarin net geen elfjes dansten.

Ze tikten de Boheemse glazen, gevuld met Provençaalse wijn, stopten elkaar een stukje Normandische kaas in de mond en besloten dan een mens eigenlijk niet meer nodig heeft dan een stoel, een boom, wat schaduw, en iemand naast zich om graag te zien.

Eenzaamheid is de fundamentele voorwaarde van het leven.

We worden geboren uit een ander, maar worden alleen geboren.

We sterven te midden van anderen (als we geluk hebben en geliefd zijn),

maar sterven alleen.

We brengen ons leven door als een eiland,

in onze enige menselijke ervaring – in deze specifieke lichamen,

geesten en omstandigheden, getrokken uit de kosmische loterij –

te midden van de immense oceaan van toeval en tijd,

wemelend van ervaringen.

Alles van schoonheid en betekenis dat we creëren – elk gedicht, schilderij,

elke vriendschap: een uitgestrekte hand die reikt van de ene eenzaamheid

naar de andere, die reikt in de stomme mond van de eeuwigheid

naar de klinkers van een gemeenschappelijke taal om ons requiem te zingen

voor het vluchtige nu.

“Ik zou zo geire willen leven in een wereld zonder geld!” De klanken van de kleine accordeon weerklinken vriendelijk over het plein; over de hoofden van een publiek dat er tegelijk wel en niet is.

De jonge accordeoniste heeft een Madonna-glimlach, een lief spleetje tussen de tanden, en draagt een stationspet die aan Wannes Van de Velde doet denken. Het oude deuntje gaat verder. De centjes rinkelen, de ogen twinkelen. Mensen lopen af en aan, maar niemand blijft staan. Toch niet langer dan één zin, nochtans zo welgemeend gezongen, en uitnodigend tot méér dan slechts dat luttele moment dat voor sommigen toch een euro waard was.

Het sociaal decorum ontbreekt, dat spreekt. Aan het eind van het lied is er slechts één iemand die klapt; de oude oma, die half doof is, maar niet doof genoeg om de liedjes van Walter De Buck niet meer te herkennen. Op de terrassen blijven mensen onverstoord verder murmelen, hun halve matrak stokbrood aansnijdend, of hun stukje religieuze kaas. Even óp-blikkend, en dan weer neer, naar hun haver-cappuccino.

Maar de accordeoniste speelt verder; de vingers druk dansend over de petieterige toetsen van de trekzak. Ze zingt steeds luider, met stembanden waarop je een keukenmes kunt slijpen, en die daarom niet lijken toe te behoren aan een jong persoon, maar aan een oude ziel die nog vele goede eeuwen in het verschiet heeft…

Ik maak een foto, leg een euro in het potje. Stapvoets lossen de tonen op, hoopvol, de lentelucht in. Ze zou alles willen geven “veur ne wereld met veel groen, waar nog veugels kunnen leven, en haar liedjes niet vandoen…”

#dagvandeaarde#wereldnatuurdag

Onder deze boom heb ik als tiener talloze keren gezeten; in vele lage avondzonnen, met dat heerlijk vaag verdriet dat vooral tieners toebehoort. Het geluid van een ronddraaiende cd in een discman; de naald die de groef raakt, net voor het lied inzet. En dan… The Smashing Pumpkins. Porcupine Tree. The Stone Roses. Een tekst die zegt dat we hier zijn om ons hart op de proef te stellen; om het te laten barsten of verbrijzelen, maar het telkens weer kunstig aan elkaar te lijmen.

Na vijfentwintig jaar zit ik hier, op diezelfde plek, in een lichaam dat veranderd is, met emoties die veranderd zijn, in een totaal veranderde wereld. Naast mij, de liefdesdroom van toen die thans een gestalte en gezicht heeft gekregen. Hij zegt dat hij dorst heeft, dat zijn tenen knellen in zijn nieuwe schoenen.

In de verte horen we de muziek van het neergestreken Wiener circus. De acrobaten repeteren in het met paardenbloemen bezaaide veld. Een meisje in tutu maakt een radslag alsof de wetten van de zwaartekracht niet op haar van toepassing zijn. Gewoon, het simpele plezier van achteloos bewegen op een manier waarvan ik alleen nog maar kan dromen… Alles draait. De cd van weleer, het meisje, het middaguur. Bij uitbreiding ook het melkwegstelsel, en alles wat daarachter ligt.

Op het midden van mijn levensweg zie ik in dat de kleine dingen de grote zijn. Alles gaat voorbij, om nooit opnieuw, maar altijd vérder te beginnen. ‘Ichi go ichi e’ zeggen de Japanners: elk moment, een unieke, onherhaalbare ervaring die gekoesterd moet worden. Ik lach naar het meisje, en ze maakt nog een radslag.

Daar vaart de fuut, geheel hovaardig,

naar zijn nest, met een tak.

Zo eenvoudig als dat, is bouwen-aan.

Tak voor tak – soms grote, soms kleine –

slepen naar het grotere geheel.

Van het nest is nog geen sprake,

laat staan van nestelen-op.

Maar de plaats werd gekozen,

het idee van nest voorop.

Hoe komt het dan dat wij,

pannen vol verstand,

zelfs dat niet kunnen vatten:

dat ongeduld geen nesten vult.