Sarah De Grauwe

Een schip tekent zich af tegen een loodgrijze hemel die het landschap overheerst. De menselijke wereld lijkt plots niet meer dan een voetnoot in de vloedlijn. De zee is opgebouwd uit horizontale lagen. Het is moeilijk om de grens tussen lucht en water te bepalen. Een ingetogen palet van leigrijs, gedempt groen en zilverachtig licht…

Hijgend bereiken we de top van de heuvel, en volgen de pijltjes naar het ‘Ermitage Saint-Walfroy’. Vulfilaïc, zoals hij oorspronkelijk heette, was de enige Europese ‘pilaarheilige’. In de zesde eeuw beklom hij deze heuvel, en bouwde er een zuil om vanaf die hoogte de heidenen te bekeren. Hij verliet de zuil quasi nooit. De pilaar…

De afgelopen weken stonden volledig in het teken van de grillige kant van de natuur. Van nimfen zoeken tussen de waterlelies en langzaam dwalen door weilanden, bedwelmd. Van je afvragen of er, net buiten je gezichtsveld, misschien toch een feetje verscholen zit tussen het fluitenkruid. Van de bast van linden en treurwilgen strelen en verlangen…

Stel je voor dat je tot aan je knieën in zongewarmd water staat. Het flonkert. Het lied van de zwarte merel echoot de avond in. Het laatste licht van de dag streelt als een moederhand over de wereld-met-haar-zorgen. En dan breng jij je offers, zeg jij je gebeden op voor de geesten onder je voeten…

Itamabuca, waar ligt dat? vroeg hij op parlementaire toon. Zo ver dat het de moeite niet is om het op te zoeken, zei ze. Hij krulde zijn neus met een blik van ’t is te duur en te omslachtig. Cordoba dan? Dat is minder ver. Nee, niet Cordoba. Daar is het zo warm dat je…

Eenzaamheid is de fundamentele voorwaarde van het leven. We worden geboren uit een ander, maar worden alleen geboren. We sterven te midden van anderen (als we geluk hebben en geliefd zijn), maar sterven alleen. We brengen ons leven door als een eiland, in onze enige menselijke ervaring – in deze specifieke lichamen, geesten en omstandigheden,…

“Ik zou zo geire willen leven in een wereld zonder geld!” De klanken van de kleine accordeon weerklinken vriendelijk over het plein; over de hoofden van een publiek dat er tegelijk wel en niet is. De jonge accordeoniste heeft een Madonna-glimlach, een lief spleetje tussen de tanden, en draagt een stationspet die aan Wannes Van…

Onder deze boom heb ik als tiener talloze keren gezeten; in vele lage avondzonnen, met dat heerlijk vaag verdriet dat vooral tieners toebehoort. Het geluid van een ronddraaiende cd in een discman; de naald die de groef raakt, net voor het lied inzet. En dan… The Smashing Pumpkins. Porcupine Tree. The Stone Roses. Een tekst…

Daar vaart de fuut, geheel hovaardig, naar zijn nest, met een tak. Zo eenvoudig als dat, is bouwen-aan. Tak voor tak – soms grote, soms kleine – slepen naar het grotere geheel. Van het nest is nog geen sprake, laat staan van nestelen-op. Maar de plaats werd gekozen, het idee van nest voorop. Hoe komt…

Mijn ouders zitten met muizen. Ze komen steeds rond hetzelfde uur ‘uitgekropen’, bij valavond. En het ergste van al is: het zijn geen lelijke, enge, sinistere muizen, maar echte tekenfilmmuisjes; ‘piependollekes’, zoals men zegt; van die schattige, zwarte pluizenbolletjes, met hele kleine flapoortjes. Muizen uit de Beatrix Potter-boeken. Alleen het jasje ontbreekt. Die staart neem…

Wat dit huurappartement betreft, kan men zich met enig recht beklagen. Er is geen lift —wat vooral opvalt wanneer men hem nodig heeft. Er is vocht, er is zwarte schimmel, en er zijn plafonds die zo laag hangen dat zelfs de gedachte eraan de rug doet krommen. De kamers zijn klein, de muren schuin, en…

In de Kringloopwinkel trekt een portret in houtskool en sepia-inkt, getiteld ‘studie van Faustine’, mijn aandacht. Er gaat iets weemoedigs en nostalgisch van uit. Iets van ‘nooit meer’… Het is dezelfde sfeer die rond een leeg parfumflesje hangt, of rond een gedroogde roos. Ooit stralend, fris-geurend, onderdeel van een kamer vol levendige emoties. Ik kan…

We hebben niets, behalve een door en door prachtig moment. My funny Valentine, zingt ze, en je kijkt naar me terug, alsof je al wist dat ik naar jou keek. Liefde is verwarrend, ik weet het. Een neurologische aandoening, zonder remedie, behalve de overgave. Ik kan er ook niets aan doen. Buiten kriept de sneeuw…

De vaatwasser draait, klopt, stopt. De hartslag van een dood ding. Het geluid stemt je rustig. De cadans van gewoonte: er werd gegeten vandaag. Je kosten zijn wat hoger, de thermostaat staat lager. Je warmt je aan Paustovski, aan een koffie met kaneel. Kardemom is ook niet slecht. De blauwe reigers landen, vinken wippen naar…

Mijn nichtje, een knappe rechtsgeleerde, bevindt zich in Panama. Niet om er te werken — dat zou te voorspelbaar zijn — maar om er de liefde te vieren, en als er nog tijd overschiet ook het nieuwe jaar. Van daaruit stuurt ze foto’s van exotische kustlijnen met dobberende vissersbootjes. Ik zoom in op de details:…

Licht en donker schrijven hun eigen kalender. Warmte en kou volgen gehoorzaam. En daar tussenin bewegen wij ons – geboren, levend, stervend, telkens opnieuw. Onze voorouders keken aandachtig: toen zij leerden boeren, leerden zij ook wachten. Ze zaaiden en oogstten op momenten waarop dag en nacht elkaar in evenwicht hielden. Ze zagen hoe de dagen…

Het weelderig goudgebladerte in mijn straat leent zich perfect tot een herfstromance. De volle bevermaan weerspiegelt zich in het oppervlak van het donkere glinsterwater beneden. De platanenbladeren vallen langzaam; in lantaarnlicht, op Spaanse renaissancetonen. Een emotioneel uitzicht… Ik denk aan mijn pas overleden buurman die hield van deze muziek. Tres Culturas was een van zijn…

Rochehaut is een dorp dat zichzelf erg serieus neemt. Het ligt daar een beetje hovaardig boven de Semois, alsof het persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitvinding van het uitzicht. Maar het heeft gelijk: je kunt er onmogelijk rondkijken zonder te denken ‘ja, dit moet ik onthouden’. Het dorp zelf doet zijn best om authentiek te…