Sarah De Grauwe

Ameca is de naam van hyperrealistische, mensachtige (humanoïde) robot die zeer recent is geïntroduceerd in de Vlaamse ouderenzorg. Ze voert interactieve gesprekken en bootst via AI menselijke gezichtsuitdrukkingen na om eenzaamheid tegen te gaan. Tijdens de lunch met collega’s was niemand te spreken over dit ‘gedrocht’. Iedereen was het erover eens dat een robot nooit…

De tuin geurt naar vers gevallen regen. Een zweem kaneel in de lucht. Bij de buren hangt Pomona vermoeid tussen haar laatste appels. De hoorn is leeggeschud. Nu het licht steeds verder van ons wegdraait, voel ik alles tegelijk. Dat vreemde mengsel van opluchting en verdriet wanneer je beseft dat iets voorbij is terwijl je…

Ik word wakker van een wekker die niet langer gewoon afgaat, maar die mijn slaap heeft geanalyseerd. Ik vraag de machine hoe laat het is, en krijg een grafiek over mijn hartslag, mijn slaapkwaliteit en de waarschijnlijkheid dat ik vandaag emotioneel zal instorten. Over drie dagen begint mijn ovulatoire fase, heb ik een meeting van…

Het is twee of drie uur ’s nachts, misschien. We slapen onder blauw. Chagalls kleur van de liefde, Miró’s kleur van dromen. Blauw, kleur van weemoedige hartstocht en kinderlijke melancholie. Kleur van de zee, van morgenvroeg, van mijn ogen, van jouw ogen. We roepen een gedroomde sfeer op; een wereld op zich, of nee, een…

Hijgend bereiken we de top van de heuvel, en volgen de pijltjes naar het ‘Ermitage Saint-Walfroy’. Vulfilaïc, zoals hij oorspronkelijk heette, was de enige Europese ‘pilaarheilige’. In de zesde eeuw beklom hij deze heuvel, en bouwde er een zuil om vanaf die hoogte de heidenen te bekeren. Hij verliet de zuil quasi nooit. De pilaar…

Ondertussen ontwikkelt zich in het kajakhotel zonder kajak een heel eigen sociologie. Men kruist elkaar enkele keren in de hal of op de trap, knikt voorzichtig in de eetzaal en na drie dagen zegt iemand onvermijdelijk: ‘Ah, nog Vlamingen.’ Onze buren aan de ontbijttafel blijken twee broers uit Deinze. Mijn oom antwoordt onmiddellijk dat wij…

Er blijken een kajakhotels te bestaan waar kajakken ten strengste verboden is. De rivier voert er namelijk geen rivier meer uit, maar ligt erbij als een gepensioneerde ambtenaar; aanwezig, maar zonder enige neiging tot activiteit. De hotelier wijst naar zijn kalender en deelt mee dat het al zesenveertig dagen niet heeft geregend. Aucune goutte. Hij…

Vroeger gooide men een lege fles zonder veel gewetenswroeging in de glasbak. Dat gaf een tevreden gevoel. Men had de aarde gered, of tenminste een vrije middag. Tegenwoordig is een lege fles geen afval meer, maar een financiële belegging. Ze heeft een restwaarde gekregen, zoals een tweedehandsauto of een schoonmoeder met een eigen huis. Meer…

De afgelopen weken stonden volledig in het teken van de grillige kant van de natuur. Van nimfen zoeken tussen de waterlelies en langzaam dwalen door weilanden, bedwelmd. Van je afvragen of er, net buiten je gezichtsveld, misschien toch een feetje verscholen zit tussen het fluitenkruid. Van de bast van linden en treurwilgen strelen en verlangen…

Ik geloof niet in het hiernamaals. Het spijt me. Toch hoop ik dat, aan het Grote Einde, het mysterie van de wereld, het universum, en alle uitspansels daarachter, en daarachter, wordt geopenbaard. Gewoon als de mededeling: hier ging het dus al die tijd om. Nu ga je terug naar nooit, zoals vóór je geboorte. Dat…

Stel je voor dat je tot aan je knieën in zongewarmd water staat. Het flonkert. Het lied van de zwarte merel echoot de avond in. Het laatste licht van de dag streelt als een moederhand over de wereld-met-haar-zorgen. En dan breng jij je offers, zeg jij je gebeden op voor de geesten onder je voeten…

Itamabuca, waar ligt dat? vroeg hij op parlementaire toon. Zo ver dat het de moeite niet is om het op te zoeken, zei ze. Hij krulde zijn neus met een blik van ’t is te duur en te omslachtig. Cordoba dan? Dat is minder ver. Nee, niet Cordoba. Daar is het zo warm dat je…

Eenzaamheid is de fundamentele voorwaarde van het leven. We worden geboren uit een ander, maar worden alleen geboren. We sterven te midden van anderen (als we geluk hebben en geliefd zijn), maar sterven alleen. We brengen ons leven door als een eiland, in onze enige menselijke ervaring – in deze specifieke lichamen, geesten en omstandigheden,…

Aan alle kleine vrouwen daarbuiten: dat je keuzes in overvloed hebt, en grote vrouwen om je heen die je beschermen, wiegen en onderwijzen, die je tonen hoe je wijs kunt kiezen, die je kleren naaien en de scheurtjes in je hart, die voor je koken: warm, voedzaam, memorabel. Dat je leert lezen, schrijven, jezelf uitdrukken.…

Mijn ouders zitten met muizen. Ze komen steeds rond hetzelfde uur ‘uitgekropen’, bij valavond. En het ergste van al is: het zijn geen lelijke, enge, sinistere muizen, maar echte tekenfilmmuisjes; ‘piependollekes’, zoals men zegt; van die schattige, zwarte pluizenbolletjes, met hele kleine flapoortjes. Muizen uit de Beatrix Potter-boeken. Alleen het jasje ontbreekt. Die staart neem…

Wat dit huurappartement betreft, kan men zich met enig recht beklagen. Er is geen lift —wat vooral opvalt wanneer men hem nodig heeft. Er is vocht, er is zwarte schimmel, en er zijn plafonds die zo laag hangen dat zelfs de gedachte eraan de rug doet krommen. De kamers zijn klein, de muren schuin, en…

In de Kringloopwinkel trekt een portret in houtskool en sepia-inkt, getiteld ‘studie van Faustine’, mijn aandacht. Er gaat iets weemoedigs en nostalgisch van uit. Iets van ‘nooit meer’… Het is dezelfde sfeer die rond een leeg parfumflesje hangt, of rond een gedroogde roos. Ooit stralend, fris-geurend, onderdeel van een kamer vol levendige emoties. Ik kan…

Het moet ongeveer twintig jaar geleden zijn dat ze mij tijdens een wandeling door de Drongense Assels zei: ‘het leven is zoet zolang er schone dingen te benoemen vallen.’ En terwijl ze het zei, schraapte ze haar schoenen af en gaf ze mij een suikerklontje. Die uitspraak had ik ’s avonds op de achterkant van…

We hebben niets, behalve een door en door prachtig moment. My funny Valentine, zingt ze, en je kijkt naar me terug, alsof je al wist dat ik naar jou keek. Liefde is verwarrend, ik weet het. Een neurologische aandoening, zonder remedie, behalve de overgave. Ik kan er ook niets aan doen. Buiten kriept de sneeuw…

De vaatwasser draait, klopt, stopt. De hartslag van een dood ding. Het geluid stemt je rustig. De cadans van gewoonte: er werd gegeten vandaag. Je kosten zijn wat hoger, de thermostaat staat lager. Je warmt je aan Paustovski, aan een koffie met kaneel. Kardemom is ook niet slecht. De blauwe reigers landen, vinken wippen naar…

Mijn nichtje, een knappe rechtsgeleerde, bevindt zich in Panama. Niet om er te werken — dat zou te voorspelbaar zijn — maar om er de liefde te vieren, en als er nog tijd overschiet ook het nieuwe jaar. Van daaruit stuurt ze foto’s van exotische kustlijnen met dobberende vissersbootjes. Ik zoom in op de details:…

Licht en donker schrijven hun eigen kalender. Warmte en kou volgen gehoorzaam. En daar tussenin bewegen wij ons – geboren, levend, stervend, telkens opnieuw. Onze voorouders keken aandachtig: toen zij leerden boeren, leerden zij ook wachten. Ze zaaiden en oogstten op momenten waarop dag en nacht elkaar in evenwicht hielden. Ze zagen hoe de dagen…

Een spierwit haar steekt soeverein de kop op uit mijn verder donkerbruine haardos. Met de hardnekkigheid van iets dat weet dat het gelijk heeft, verkondigt het: dit is het begin van het einde. Ik bekijk het haar een tijdje ongelovig in de badkamerspiegel, die minder en minder mijn bondgenoot blijkt, en besluit dat dit geen…

Het weelderig goudgebladerte in mijn straat leent zich perfect tot een herfstromance. De volle bevermaan weerspiegelt zich in het oppervlak van het donkere glinsterwater beneden. De platanenbladeren vallen langzaam; in lantaarnlicht, op Spaanse renaissancetonen. Een emotioneel uitzicht… Ik denk aan mijn pas overleden buurman die hield van deze muziek. Tres Culturas was een van zijn…

Er zijn ochtenden waarop de werkelijkheid kantelt.Wanneer het licht zo bleek is dat alles trager beweegt —de straat, de wielen, zelfs het denken.En dan, midden in die traagheid, iets dat je blik vangt. Ik heb vandaag een lijk gezien.Het dreef op de vaart als een zeemeermin — deinend,met de zachte slag van een zilverblauwe staart:de…

Rochehaut is een dorp dat zichzelf erg serieus neemt. Het ligt daar een beetje hovaardig boven de Semois, alsof het persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitvinding van het uitzicht. Maar het heeft gelijk: je kunt er onmogelijk rondkijken zonder te denken ‘ja, dit moet ik onthouden’. Het dorp zelf doet zijn best om authentiek te…

Als ik oud word, wil ik overvloedig zijn Een glimlach zo rond als een appel. Appelgelukkig in iedere knak, tot in de kleinste twijg van mijn lijf. Alle katten zonder thuis neem ik in huis. Kussentjes, staarten en schubben, vleugels en klauwen die sporen trekken over een pas geboende dambordvloer— een spoor dat binnenkomt en…

Soms dwaalt er bij het vallen van de avond een mot mijn kamer binnen, ontsnapt uit een spleet van de nacht. Geen dartelende middagvlinder maar een vaal, schimachtig wezen dat de stilte en duisternis in beweging zet. Ze stoot zich tegen de lamp, beschrijft bezeten cirkels rond mijn hoofd en zinkt weg in de vouw…

Het Verdronken Land van Saeftinghe is een plek waar stil niet leeg is, maar gevuld. Je hoort er het happen van het slik, het klotsen van water tegen een onzichtbare grens. Het tjululuu van tureluurs, en Wannes Van De Velde. De lucht hangt er zwaar, in parelgrijs, alsof ze de herinnering draagt aan het dorp…

Het is gecodeerd in onze cellen – hoe we vijfendertig miljoen vroegers uit de oceaan kwamen gegleden: klein en glad, kieuwen trillend van de schok. Met in vinnen ontluikende voeten. Met een nieuw soort ledematen, behaard. En een ruggengraat die zich ontvouwde onder een bottengrot met drie pond vlees. Doorspekt met honderd miljoen synapsen, die…

Vandaag is het de verjaardag van Lugh, god van het licht, die – naar men zegt – ooit een fee het hof maakte door haar te wijzen op het nut van de dorsvlegel. De liefde bloeide kort, want feeën hebben niets met landbouw. Toch wordt er sinds mensenheugenis op 1 augustus een brood gebakken ter…

Het overkwam mij gisteren weer, op een van die schijnbaar betekenisloze wandelingen: een inzicht. Het besef dat het land nog steeds geeft, als je maar de tijd neemt om te kijken. Ik liep een paadje in, een beetje scheef van verwildering, een pad waar geen naam aan gegeven is — wat ik altijd hoopvol vind.…

Neil Young is niet meer zo jong, en zijn stem kraakt meer dan ooit als een houten schommelstoel op een Canadese veranda waar de tijd is blijven stilstaan. Hij zingt, zoals hij dat altijd deed, een beetje scheef tegen de maat: iemand die liever struikelt dan de rechte lijn te volgen. Laatst hoorde ik Sugar…

Ze kwamen, ze bleven – even Ze verdwenen. 45 000 jaar geleden trok een verloren tak van de vroege mens het Europa van de ijstijd binnen. Geen Neanderthalers, En ook niet helemaal ‘wij’. Even brandde hun afstamming fel – ze maakten gereedschap, stichtten gezinnen.   Ze kruisten paden van verre verwanten in uitgestrekte, bevroren gebieden.…

Het is midzomer en ik ben in Schengen, een plaatsje waar men zonder het te willen voortdurend van land wisselt. Ik sta op een klif, tussen wijngaarden die loom tegen de helling leunen, en kijk uit op een stadje dat zich met middeleeuwse koppigheid aan het dal vastklampt. Beneden wordt het feest van Saint-Jean voorbereid;…

Als ik uit mijn raam kijk, zie ik de ruïnes van de Sint-Baafsabdij, omringd door een veld vol paardenbloemen. Ze bloeien uitbundig, alsof het hen geen moeite kost. Er is iets onschuldigs en optimistisch aan. Sommige mensen noemen het onkruid. Ik noem het poëzie. Zonnen zijn het, gele bundels hoop. Weldra worden het manen; zachte,…

Daar hang je dan, over de vensterbank, als de volmaakte bloem: perfect gelukkig en niet bewust dat je verwelken moet. Je snoept een fluwelen abrikoosje op, zachter dan de billen van Marie-Antoinette. Beneden, in de glanzende straat, hoor je stemmen klagen. ‘Het regent!’ Ah, het regent, en er is niéts… Dagen die niets dienen; gekantklost…

Ik, stadsmens, die nooit echt in de natuur heeft geleefd, heb wel geleerd om naar de natuur te kíjken; tussen de bakstenen van de rijhuizen en de tuinmuren, de plaveien van het tuinpad, de terrastegels en de klinkers van de straten, want daar verstopt ze zich verlegen, de lente. De mezen en merels roepen haar…

In een paar scheve zinnen beschrijf ik het landschap van de Westhoek dat in bleke flitsen aan mij voorbijschiet en mij aan de welige boezem van mijn Ieperse grootmoeder doet denken. Ieper, kattestad, mijn tweede thuis. Ik spoor langs de vruchtbare akkers, de glooiende heuvels, de vriendelijke, historische dorpjes en villafermettes tussen de knotwilgen. Land…

‘Vroeger kwam hier bus 6 langs,’ zei hij in een exotisch Frans vanuit het bushokje. ‘Nu wacht ik op een bus waarvan ik zelfs niet weet waar hij naartoe rijdt. Zo slijt ik tegenwoordig de meeste middagen, op de bus, onderweg naar nergens en weer terug.’ ‘Woont u in de buurt?’ ‘Hiér, in een van…

Het schilderij van een mollige, naakte schoonheid, met een schelproze huid, trekt mijn aandacht. Het past perfect bij het weelderige interieur waarin het hangt. ‘Dat ben ik,’ zegt ze trots, ‘lang geleden, in de jaren 60, toen bloot niet uitgelegd moest worden. Ze zit in een fauteuil waarin haar dierbare ‘mamaa’ nog is gestorven. Het…

Mijn moeder begrijpt niet dat er mensen bestaan die iets zien in de herfst, en er dan ook nog gedichten over schrijven die bulken van bewondering. Ze kan er niet bij. Rond deze tijd van het jaar staat ze met een gekrulde neus naar buiten te kijken alsof alles stinkt naar eekhoorntjes en paddenstoelen. ‘God,’…

Café Belmondo is een fijn estaminet in de schaduw van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Op het terras staan Parijse wicker-stoelen en koperen patiencetafeltjes. Ze geven wat ze beloven: in al haar bont pluimage komt de wereld er aan je voorbij. Je hoort er alle talen waaien en vergaapt je er aan de decadenten van onze eeuw die…

Je vraag is onbeantwoordbaar. Je wilt weten hoe te leven? Je leeft zoals je leven kunt. Want er is geen enkel voorschrift – voor geen enkel individu – dat het juiste zou moeten zijn. Als dat is wat je zoekt, of wilt, dan word je best gelovig. Maar als je je eigen weg wilt gaan,…

Er zijn momenten nodig in het leven waarop er niets gebeurt en de ziel zich kan uitstrekken. Op twee minuten was het beslist: we zouden samen naar Aquitanië gaan, meer bepaald naar Sainte-Colombe-de-Villeneuve; een plaatsje waar hoegenaamd niets hoeft te gebeuren. Enkele dagen later lagen we onder de statige ceders die hun verkoelende schaduw werpen…

Weermannen zijn politiekers: veel beloven en weinig waarmaken. Vorige week gaven ze nog een lief lentezonnetje en milde temperaturen, weer ‘om de was buiten te laten drogen’. Vandaag denk ik eraan om aan mijn jaarlijks Allerheiligenstukje te beginnen. Normaal gezien schrijf ik dat ergens eind oktober, op het Campo Santo, in de sfeer van een…

De Duitse toerist had voor vertrek allicht heel wat vakantiegenoegens voor ogen: bieren proeven in Brugge, wandelen op het strand van Oostende, Ensor zien, en in Brussel – zo had hij gehoord – was er iets interessants te doen rond het Belgisch surrealisme. Spass muss sein! Maar van dat alles was tot nu toe nog…

Hij stelde zich de toekomst voor als een heerlijke warende: alles dichtgegroeid met velerlei soorten sierheesters en tronken, de stammen van de zilverberken ‘blekkerend’ tegen een donkere achterwand van groen, en over het middenplein hoogstammige waaibomen, met ruisend bladergewelf waartussen een woning gescholen en gedoken zou zitten als een nest in het groen… En meteen…

Afgelopen weekend was ik in Leiden. Of beter gezegd ‘Lijden’, want het was Koningsdag. Royalist of niet, de Nederlanders vieren die dag massaal feest; niet zomaar, maar écht, ten gronde, zo van joepiejajee, hup-Holland-hup en soooow-hej, breek nou me klomp; met alles erop en eraan; toeters en bellen, hoedjes, brillen en van die godsgruwelijke oranje…

Vroeger zaten er nog zeven dagen in een week, maar nu! Alweer een week geleden dat wij in Oostende waren om wat jodium bij te tanken. Want wie weet wat de Russen nog allemaal van plan zijn. Dus wilden wij alvast onze voorzorgsmaatregelen nemen. We waren er ‘s morgens vroeg naartoe gespoord, dwars door de…

‘De stad!’ riep een buitenmens met gekrulde neus en een cynische laatdunkendheid. ‘Dat ge het kúnt, in die vieze, vuile stad wonen. Geen groen, geen beesten. Geen zuivere lucht!’ Maar niks van die veronderstelling is waar. Ik kan eenieder verzekeren dat de Visserij een echt tochtgat is, mét lucht. En ook met groen en beesten.…

Ergens klopt het niet, oudejaarsavond op zondag. Zondagavonden zijn er niet om te feesten, maar om lekker thuis te blijven, gezellig naar de radio te luisteren, met een welgevuld bord Belgische boerenkost voor je neus; cordon bleus met spruiten, bijvoorbeeld, of witloof met een boefkotelet. Niks dat ons tegenhield natuurlijk, want wij waren toch alleen…

“Kerstmis heeft niets meer met geloof te maken,” zei een stokoud vrouwtje met flink wat sleet op de stembanden. Weer iets dat niet meer was zoals eertijds, toen kerstmis nog een zeer ernstige aangelegenheid was, vol plechtige rituelen, en geen commercieel schransfestijn, zoals nu. “In de oude tijden aten de mensen gewoon een kom soep,…

“Een vriendin is ziek, en ligt op de bank te slapen. Ze is een schilderij; het hoofd en de nek gestrekt, haar linkerhand elegant op haar middel gelegd, haar bleke voetjes naar binnen, over elkaar gekruist. Ze is tijdloos, maar ze weet het niet. In de rechterhoek de televisie, zonder geluid; de lelijke oorlog, revoluties,…

Herfstimpressies “A lotta birch trees over here. Probably a lotta wild boars too… And bears…” zegt de man naast me, met een accent uit de cowboyfilms. Knikjes, die ontspruiten vanuit een oprecht vermoeden. We staren allebei door het beloken treinraam naar buiten; naar de leegstaande fabrieken, de oude spoorwegbeddingen, de ‘ugly Belgian houses’ en de…

De Kempen hebben mooie bossen, zei mij buurvrouw laatst. Volgens haar is de Belgische herfst nergens zo indrukwekkend als daar, in de streek rond Olen. Ik ken Olen enkel van horen zeggen, van ‘de pot van Olen’, al weet ik niet hoe die eruitziet. En het zal wel waar zijn van die Kempische bossen, maar…

Een lichte werkloosheid en vage verveling vullen de woonkamer. Buiten rilt de stad. Het een en ander kwaakt en ruist, lantaarnlicht valt moe naar binnen. Een melding: HOERA! Uw WordPress Blog ‘De Grauwe Gekheid’ bestaat 10 jaar. Tien jaar… En mijmerend blik ik op, naar die voorbijgevlogen jaren. Toen ik met deze blog begon, had…

Oude mensen zijn doorgaans dol op koffie. Een warm kopje Douwe Egberts, liefst met een grote Delacre-doos erbij. Hun fijne, rimpelige lippen drukken ze dan zachtjes tegen het gebloemd Chinees porselein aan, om met opgetrokken wenkbrauwen de eerste laag koffie weg te slurpen en een verrukte ‘aaah’ uit te kreten. Ik kende in mijn jeugd…

Een klant van mij vond het zeer verwonderlijk dat ‘een winkeljuffrouw’ -zonder noemenswaardige diploma’s- ook boeken kan schrijven. En dan nog wel geschiedkundige. Toen ik haar vroeg welk genre boeken zij dan van mij verwacht had, hield haar profijtige mondje het woord ‘stationsromannetjes’ netjes binnen, en uit beleefdheid las ze toch maar eens de achterflap.…

Ik loop eens langs het huis van vrienden, die nu bij God in Frankrijk wonen. Het ziet er nog hetzelfde uit, en toch voelt het heel anders. Alsof het herbezield werd; herbestemd, getransformeerd. De wisteria is niet gesnoeid, de ramen lang niet meer gelapt. Ik schaduw in de vuile ruiten, en denk nog eens aan…

LET OP: bevat ironie Een groene jongen zei onlangs tegen mij dat hij het allesbehalve ecologisch vond om ‘s zomers met het vliegtuig op reis te gaan. Met een eensgezinde knik beaamde ik dat en zei dat ik ook tot het najaar wachtte om nog eens naar Italië te vliegen. Tot de klimaatopwarming een beetje…

Seksuele fluïditeit, ik kén dat. Vooral die fluïditeit, want het was op een feestje, na het kraken van een heel goeie fles wodka, dat ik mijzelf plots in de armen van een zeer aantrekkelijke blondine met dikke, glanzende tuitlippen trof. Het was in de keuken, met het licht uit. Een schizofreen parfum vol amber en…

Hij was voor de opheffing Van het hele huisgezin Tegendraads, met een idee Voorvechter van het gemak Anti-vrouw en anti-kind Nu gaat hij langs de straten Gecoiffeerd, met vleug parfum Een colbert met pantalon Witte kraag en dasje om En opgepoetste schoenen Beminnelijkste glimlach Om de tanden die hij rest Grijze playboy op retour Maar…

La Manche; een streek waar je nog omnium verzekerd bent van je tijd. Alles gaat traag, zoals het opkomen van de zee, het ondergaan van de zon, het kloppen van een gelukkig hart. De oude heuvels zingen, de valleien luisteren. De valken en de hoornaars, het paardengebries en het ezelgebalk, de mestmachines, de krakende stap…

Je hebt honden- en kattenmensen, en ik ben eerder een kattenmens. Hoewel ik laatst een heel leuke hond heb ontmoet die ‘Simone’ heette. Simone de bouvier. En dat brengt me bij Simone de Beauvoir, en het weekendje Parijs dat deze zomer gepland staat. Wat Franse zon, een wandeling langs de Seine en een wijntje op…

Het is onze biologische bedrading om te bestaan, en dan weer niet. Het is onze psychologische bedrading om ons leven te besteden aan wegrennen uit de hedonistische tredmolen van prestatie. Wegrennen, van de verontrustende wetenschap dat de atomen om de schaduw van een Zelf op een dag, in een kosmische oogwenk, zullen ontbinden om terug…

Zelfs toen ze de stad verliet bleef de stad in haar gebrand omdat beiden, vrouw en stad dezelfde ziel bezaten Zoals een middernachtblues een ballade, maskerade Somnambule, Beltrán-blauw en absintgroene tinten op een blinde façade Ogen groot en zwart geschminkt Bodemloze kanalen Als stille elegieën Groteske fantasieën Colombina op de scène Pantomime, Harlekijnen huilen tranen…

Als ik aan een persoon denk die ik al heel lang niet meer heb gezien, kan ik er mijn hand om verwedden dat die persoon binnen de 48 uur iets van zich laat horen. Niet dat ik aan paranormale zaken geloof, maar omdat het fenomeen zich zo vaak voordoet, en hier ogenschijnlijk de Wet van…

Ik weet niet wat ik de laatste dagen heb. Pijn is het eigenlijk niet, maar ik heb zoiets over mij, precies alsof men mij tussen het martelrad gevouwen heeft. Een uitgekauwde bubbelgum. Zeer aan de gewrichten, voor niets geen goesting hebben, en moe, moe dat ik ben! ‘Het zou toch geen griep zijn zeker?’ vroeg…

‘Geluk is de afwezigheid van ongeluk’, zei iemand onlangs op café. Zij die errond zaten knikten ernstig en namen een slok bier die plots nog beter leek te smaken dan de vorige. Het klinkt misschien niet zo bijzonder, maar optimisme hoeft niet per se origineel te zijn. Ik zou zelf ook geen betere anticrisiszin kunnen…

Zo’n kou die aan de ribben blijft plakken, dat heb ik graag. Ik schreef al eens over mijn kalenderwinters in Machelen-aan-de-Leie, maar de stad hoeft er eigenlijk niet voor onder te doen. Wie de kerstmarkt vermijdt, en in de plaats daarvan een wandeling maakt langs de verlaten grachten, de uitgeluchte bomen en de in zichzelf…

Als ik buiten in de wereld ben, waar het verdriet niet zo erg opvalt, waar reclame wordt gemaakt voor dure slagroomtaarten, voor prei, savooi en boerenworst, en telefoonabonnementen, waar zorgeloze koeien staan te grazen in de ochtendmist, waar mensen staan te kijken voor verlichte etalages, koffies drinken op terras, alsof er nooit wat aan de…

De vrouw van de toekomst, meer bepaald van het jaar 3000, is een gedrocht met een bochel, een klauwhand, een derde ooglid en een blutshoofd met een bedroevend kleine schedelpan. En dat alles ten gevolge van een overmatige blootstelling aan technologie, en levens die zich generaties lang in bureaustoelen hebben afgespeeld in plaats van in…

Op 31 oktober heb ik altijd een beetje hetzelfde gevoel als op oudejaarsavond, namelijk dat er krampachtig iets gevierd moet worden en ik daarvoor niet in de stemming ben. Hoewel Samhain ‘vergadering’ betekent, houd ik het rustig. Solitude in pyjama, en een film met Vincent Price. Dat is meer dan goed genoeg. Af en toe…

In het stof van onze dagen Schrijven wij geschiedenis; De namen van geliefden De namen van demonen Van zij waarvoor wij leefden Of waar wij aan gestorven zijn Scherven in het zwarte zand Grijs verkleurd of roest-omrand Wondermooi en imperfect En toch perfect vervallen Nu zo Nobel door de tijd Dat wij helend willen strelen…

Ik was een arm studentje, zonder smaak of stijl, dat op dinsdag – als ze vrij had – vaak de trein naar Brussel nam, om in de plooien van de stad op zoek te gaan naar eigenheid. Vintage zat toen in de lift, en ook ik wilde niet achterblijven. Goedkoop, origineel, en voorwacht van de…

De zondagse middagtijd. Je kijkt er de hele week naar uit, maar uiteindelijk verveel je je steendood. Zeker tussen twaalf en twee, wanneer de vreedzame bedrijvigheid van de weekdagen uitblijft en er geen kat over straat loopt. Er hangt wat droefheid in de lucht, maar niet het soort kunstzinnige droefheid waar je iets moois van…

Het leven wordt duurder, mijn verwachtingen erover steeds goedkoper… Ooit las ik een boek over schrijfster-tuinierster Vita Sackville-West, dat mij lange tijd deed dromen over een oud landhuis met een Engelse tuin vol romantische overdaad; met bloemen, kruiden, hagen en monumentale bomen waarover ik landerige gedichten had kunnen schrijven, met muren vol klimop en verroeste…

Het is precies een misdaad om dat te zeggen, maar de zomer doet mij weinig goed. Op zomerse dagen voel ik mij een buitenstaander, simpelweg omdat licht en geluid niet stroken met mijn gemoed. De zon maakt me moe en onrustig tegelijk. In de psychologie heeft men daar dure woorden voor, maar ik noem dat…

Voor het eerst in mijn leven ben ik een dag naar Knokke geweest, waardoor ik die nacht een heel elitaire nachtmerrie heb gedroomd. Namelijk dat ik op de Lippenslaan mijn Jaguar niet meer vond. Mijn nachtmerries zijn voorspelbaar want ik heb maar drie thema’s om uit te kiezen: of ik ben iets kwijt, of ik…

Er kwam mij vandaag weer eens een stukje aanwaaien. Zomaar, gratis en voor niks. Ik had een vrije dag en besloot nog voor de warmste warmte mijn boodschappen te doen en in het centrum iets kleins te eten. Omdat het te vroeg was voor ‘alcool’ bestelde ik mij iets wat ik anders nooit bestel: een…

29 juni, 15u15. In Antwerpen onderteken ik met een barok signatuur het contract bij Uitgeverij Vrijdag. Het is een emotioneel moment, dat ziet ge op de foto aan mijn neusvleugels. Terwijl de pen over het papier krast, wellen er tranen op en zie ik beelden van vroeger… van een klein meisje dat aan de keukentafel…

Een huwelijksfeest van vrienden, van een niveau du jamais vu. Met oesters, bubbels, bloemen en dienstpersoneel in rokkostuum. Muziek door een beroepsvioliste. Hapjes met een toefje ‘fa-fa’. De bruid droeg een satijnen glimlach, haar man een leuke strik. Het feest vond plaats in een hoeve op een heuveltop, die uitkeek over een vallei vol bucolische…

Ik doe het nu al een jaar zonder wagen en nam nog nooit zo vaak het openbaar vervoer. Door geregeld met de trein te reizen, heb ik enkele eigenaardigheden bij mezelf ontdekt. Een soort dwangneuroses. Zo wil ik bijvoorbeeld niet alleen in de rijrichting zitten, maar wil in het heengaan ook altijd aan de linkerkant…

Mijn ‘japanomanie’ is ooit eens begonnen in een klein Frans dorpje. Een dorpje, ergens langs de Seine, zo groot als een speldenkop. Het kost wat moeite om er te geraken, maar je vergeet dat plekje nooit meer, want het is een stukje van het aards paradijs: Giverny. Beeld het je in: een stroompje kronkelt dromerig…

In de diepste onderstromen van de ziel huist onze meest elementaire kwetsbaarheid De oppervlakte laten rimpelen is een kwelling die deels ook vreugde is Onontkoombaar voor iedereen die met heel zijn wezen maakt wat hij maakt: de twijfel aan zichzelf die elke oprechte ambitie altijd lijkt te vergezellen En soms ook wel wat schaamte Over…

In een paar scheve zinnen beschrijf ik het landschap van de Westhoek dat in bleke flitsen aan mij voorbijschiet en mij aan de borsten van mijn Ieperse grootmoeder doet denken. Ieper, kattestad, mijn tweede thuis. Ik spoor langs de vruchtbare akkers, de glooiende heuvels, de vriendelijke, historische dorpjes en villafermettes tussen de knotwilgen. Land van…

‘We moeten profiteren, want het kan snel omslaan.’ Haar mond trekt profijtig samen en ze blikt argwanend omhoog, als iemand die ze daarboven aardig in de mot heeft. In feite kan dat overal op slaan, denk ik dan: liefde, veiligheid, gezondheid, geluk in het algemeen, maar ze had het over de eerste lente, met haar…

We streven voortdurend naar succesverhalen, maar wat we absoluut niet kunnen, is toegeven dat we moe zijn en eigenlijk gewoon eens ‘niets’ willen doen. Niets, zoals in lezen op de bank, doelloos rondslenteren of luisteren naar muziek. En zodoende moeten we voortdurend onze spontane, fantasierijke en kwetsbare kanten onderdrukken. Onderweg worden we vreemden voor zij…

Ik ben in een deel van de stad waar ik als kind woonde, en loop langs het huis van een oude vriendin. Ik kijk omhoog naar wat vroeger haar slaapkamerraam was. Van buiten ziet alles er nog hetzelfde uit, al woont er nu iemand anders. Plots voel ik een verschroeiende nostalgie naar alles wat was…

In het achterland van Brugge Leerde hij als knaap verplicht Het ploegen van de akkers Het dorsen van het rijpe graan De oorsprong van de soorten Marmerspin en stalmuursluiper Vliegend hert en bosbesbij En daarom, zelfs niet als kind, Nam hij aan wat God hem zei Want voor hem lag de extase In nieuwsgierige verwondering…

Het ligt in de natuur van de mens om voortdurend uitzonderlijke genoegens na te streven. We houden van het zeldzame, het exotische en onbekende dat ons moet verrassen. Waarom appreciëren wij kaviaar meer dan een spiegelei? Waarom appreciëren wij de violist op het podium meer dan die op de straathoek? Waarom focussen wij ons voortdurend…

Straks schuift ge uw voeten onder de feestdis en kijkt ge om u heen: een decor van lichtjes, slingers en sprankelende fluitjesglazen. Ge probeert de dingen door een kinderbril te bekijken, in de hoop de magie en het wonder van vage herinneringen te heroveren. Een beetje tevergeefs. Aan de overkant zit moeder, die alweer een…

Aan de overkant van mijn straat is er een overdekte boerenmarkt waar ik tegenwoordig graag mijn boodschappen doe. Het is een lust voor het oog om al die verschillende, veelal vergeten groenten in hun kribbetjes te zien liggen; koolrabi’s, aardperen, warmoes, savooien, kardoen… Het zijn mooie groenten met mooie namen. Maar let op, de smaak…

‘Weet ge wat het voordeel van dít virus is? Dat ge er geen pillen voor moet pakken die ge niet met alcool moogt combineren.’Ik herkende hem aan zijn stem. Het was mijn oude buurman; een gepensioneerde schrijnwerker met wat zagemeel in de keel, bij wie ik als baby nog met blote billen op de canapé…

De stad voert nutswerken uit. Een donkere put met een donkere man erin. Hij steekt de spade met bruut geweld in de grond alsof hij zijn eigen graf aan het delven is. Het vuil kruipt overal, zelfs onder zijn vel. Vanuit de schaduw blikt hij op naar de weke herfstzon. De goede daden aan het…

De trein vaart langs de vroege herfst Polders, duinen, korenvelden… In de verte piekt zo nu en dan een hijskraan of een kerkje In het station een va-et-vient van begerige bezoekers Sint Paulus beiert lustig en de meeuwen hebben honger Een haring op de Visserskaai Genieten van de lelijkheid van de zeedijk, bonte stoet, dat…

Ik maak de deur van mijn winkeltje open en veeg wat melaatse bladeren bij elkaar. De bomen houden weer uitverkoop. In de lucht wat kleverige wolkensluiers. Herfst… het klinkt een beetje Oostblok-achtig, maar komt van het Germaanse woord ‘harbista’, harvest, oogsttijd dus. Ik oogst wat peuken en plastiek, die enkele minuten later worden weggeblazen door…

De lippen van het water vroegen meermaals om een kus En de lucht om een omhelzing Het balkon, de abyss En je sprong Om het water te kussen Om de lucht te omhelzen Om een allerlaatste keer te verdwijnen in de tuin waarin jouw wilde bloemen groeien Hoe zalig moest het zijn om alle pijn…

Je draait de bladzijden om en wordt beneveld door een zaligmakend gevoel. Ja, dit boek heeft je ‘te pakken’! Hoewel de auteur misschien al eeuwen dood is, heb je het gevoel dat dit werk speciaal voor jou geschreven werd. Alsof de schrijver de sleutels naar de geheime kamers van je ziel had, waar hij inspiratie…

Een gele kwikstaart schiet voorbij Een vlinder wiekt de zomer uit Het eerste blad valt van de eik De buurman blikt nors door de ruit Niks fraais te zien, de regen plengt de leeggelopen Scheldekaaien In de lucht hangt al wat vroege herfst en cirkelt een moord boze kraaien Ach, sterven klinkt toch zoveel mooier…

De straatlantaarn belicht een beetje spookachtig de kruinen van de platanen voor mijn raam. Ik zit op de bank en mijn neus piept boven een notaboekje uit. Waarover zal ik deze keer weer schrijven? Het regent. Waait. Zachte donderslagen. Buiten tekent het eeuwenoude schouwspel van ritselende bladeren en traag buigende takken zich af tegen het…

De westerse wereld is geobsedeerd door symmetrie en ideale proporties. Dit schoonheidsideaal is gebaseerd op een hang naar perfectie en eeuwigheid. Japanse esthetiek, daarentegen, is gebaseerd op iets waar we in het westen zelfs geen woord voor hebben: wabi sabi; een concept dat refereert aan de schoonheid van het eindige, het imperfecte, het verweerde en…

Midzomer. Mijn heidense natuur zou me nu het liefst op een steigertje aan de rand van een bos zien liggen, of op een zonovergoten heuveltop met zicht op de horizon. Maar ik zit voor de betraande ramen van de winkel waar ik werk, en waar ik de seizoenen vooral vanachter de toonbank beleef. De stad…

Verdriet is de schaduw die liefde werpt op het licht van verlies Hoe groter de liefde Hoe groter de schaduw We tasten in het duister Op zoek naar scherpe randen om ons aan vast te klampen Zoveel van wie we zijn -en wie we moeten worden- krijgt vorm in die umbrale schijn

Dit vers wordt aan de moed gewijd; een spleet tussen de klinkers waar nederig en schier verlegen wat gras, wat mos of kruid gedijt Het tiert er welig, zonder storen Onopvallend, onbemerkt Langs een gevel, hek of kademuur In een donker hoekje, stil verloren Biggenkruid en paardenbloemen Heermoes, weegbree, zevenblad Bosjes, trosjes, sprieten, stengels Distels,…

Ik struin wat doelloos langs de kaai, kijk omhoog en denk: dat zijn wolken met dagboekkwaliteiten. Het sombere grijs is van een intieme schoonheid, en doet me denken aan Gothic romans en Schotse kastelen. Het mag regenen wat het wil, er blijft toch altijd nog een beetje mysterie in de wolken plakken. Ik ga even…

Soms komen ze binnen met de smoes ‘dat de hond hallo wilde zeggen’ of ‘dat ze geheel toevallig in de buurt waren’. Maar eenzaamheid kent geen toeval. En dan schaffen ze zich uit schuldgevoel en fatsoen een paar goedkope sokken aan, kwestie van het beoogde praatje toch maar af te kopen. Zo ging het ook…

Beltane, Walpurgisnacht; volgens natuurgodsdiensten het begin van de zomer. Op de avond van 30 april, net na zonsondergang, trokken jonge stellen het bos in om de liefde te bedrijven en zo de vruchtbaarheid in het bos te brengen. Daarna werden de Bel-vuren aangestoken om de gelijknamige god van het licht en de genezing te vieren.…

De eigenlijke taak van de liefde en van taal is eigenlijk niets meer dan het eindeloos vernieuwen van alles wat versleten klinkt Ik-hou-van-u is dus niet meer dan een felbegeerd contract; een transactie van gemak een eis van wederkerigheid de vreemde interactie van Ik en U, maar weinig Wij die grenzeloos vernieuwt in de taal…

Alleenrecht op de straten Die zwijgen en toch praten De kinderkopjes blinken Voetstappen weerklinken Schaduwspel van lijnen Ze dansen en verdwijnen Als slanke serpentines Op de muren van ruïnes Ze leren mij de taal, zowaar Van solitaire wandelaar Struinen langs de grachten Niets om te verwachten Een blokje rond, het hoekje om Hoofd omlaag, de…

Iets kopen op tweedehands.be brengt je naar de meest onwelriekende oksels van het Vlaanderenland. Kachtem… Ik had er nog nooit van gehoord. De naam komt van het Frankische ‘Kakkenheim’. Het ligt aan de Mandel, ergens tussen Duivelshoek en Kruipendaarde. Ik dacht spontaan aan Tolkien. West-Vlaanderen dus. Gelukkig vond ik een Chinese vrijwilliger die met mij…

Er is weinig bekend over Geesje Kwak, het mysterieuze tienermeisje dat door de geschiedenis zou zijn vergeten als ze niet poseerde voor George Hendrik Breitner. Ze werd op 17 april 1877 geboren als Gezina Kwak in Zaandam, en verhuisde in 1893 naar Amsterdam. Ze werkte als naaister en verkoopster in een hoedenwinkel. Toevalligerwijs verhuisde Geesje…

De zon zijgt neer, het nachtblauw schijnt De dag ligt weer, het licht verdwijnt De stad verstilt, de ramen doven De maan blinkt mild in zwart daarboven Het bed blijft koel, de kamer duister Ik schrijf en voel, ik zwijg en luister Alles sluiert langs de Tijd De wereld luiert, slaapt of vrijt Toch al…

In ons ouderlijk huis hing er altijd zo’n typische draaikalender met sfeerfoto’s aan de muur. Dat was in de tijd dat de seizoenen nog klopten en de belofte van sneeuw werd nagekomen. Echte sneeuw is iets van vroeger, iets wat we nog eens tegenkomen op Vlaamse schilderijen, of in verzen van Gezelle: “Duister wordt de…

Toekomstige liefde bestaat niet Dat is een van de paradoxale eisen die het lot ons stelt Wie vandaag geen liefde toont krijgt er morgen ook geen Niks behoort ons toe en niks zal ons bezitten Het universum geeft ons liefde in bruikleen; leent ons slechts voor even de dingen die we meest verlangen Het zijn…

Er zijn zo van die mensen die je niet echt kent, maar op termijn wel kunt gaan missen. Het zijn de stille figuranten in de film van ons leven; ze zijn aanwezig zonder deel te nemen.Zo is het bijvoorbeeld lang geleden dat ik de dame met het maltezertje nog eens zag. In mijn hoofd heette…

De volle maan doet altijd wel ergens aan denken. Ik geloof er niet echt in dat we er ‘dol van worden’ of ‘goesting van krijgen’, maar dat het mysterieuze schijnsel iets in de mens losweekt, valt niet te ontkennen. Laatst bracht iemand dat liedje ‘Satelliet Suzy’ van Noordkaap nog eens op. ‘Satelliet Suzy, telkens als…

Een korte wandeling door het Patershol. Hier, in een van deze kleine huisjes, leerde Frans Masereel etsen bij de non-conformistische kunstenaar Jules De Bruycker, en werd hij door zijn leermeester verschillende keren mooi geportretteerd. Het kost mij geen moeite om hun schimmen door een van de beloken vensterraampjes te zien…Masereel volgde tekenlessen, typografie en boekdrukkunst…

Ik drijf onder de kale kruinenvan stormdoorvlaagde eiken,langs zij die op de kades struinenen nog even naar mij kijken;Mijn amber is verbleektMijn scharlakenrood verdropenMijn okergeel verweektMijn groenen uitgelopenIk ben het bruine berkenblad;dwarrel neer op de rivier,op het zilverwater datmij wegvoert, ver van hierZo zal ik stil verdwijnenom nooit nog af te meren,in het water weg…

Rear window in real life Miss Torso en Miss Lonelyhearts; twee poedels op een klein balkon Een schaduw sloft gebogen in clair obscur van links naar rechts Voor het raam ontspint zich traag een stomme film van zwart en grijs, en vijftig tinten gloeilampgeel Blokjes boven blokjes Hokjes boven hokjes Levens in een kruiswoordraadsel In…

Een creatieve geest verveelt zich nooit. Vandaag op het programma: appelstrudels bakken en collage-poëzie. Ik zou u graag in dat plezier laten delen, maar helaas, tante Corona is al met de beste brokken weg. Verbeeldt u maar gewoon de geur van appels met kaneel en een ouderwets kopje koffie van verse bonen. Ge riekt het…

‘Ge moet niet over liefde schrijven want gij kent er toch niks van…’ Zo sprak een oude man vandaag die ik toevallig tegenkwam ‘Zesenveertig jaar…’ zo zuchtte hij verveeld, ‘ben ik blind en doof en stom… En nochtans getrouwd uit liefde maar ik vraag mij af waarom. ”Het huwelijk? Dat is een graf!’ Met opgeheven…

Ik heb nog nooit zoveel tijd voor het raam doorgebracht. En ik besef dat ik de komende weken nog heel vaak voor dit raam zal zitten. In de verte zie ik de karmozijnen en amberkleurige kruinen van de bomen. Ze vertellen mij hoe mooi het kan zijn om dingen los te laten. Boven mij sluimeren…

Misschien heeft u ook wel die twaalfrittenkaart van de NMBS aangevraagd omdat u, net zoals ik, treinreizen wel iets romantisch vindt. Nu, ik reis eigenlijk nooit per trein, maar net daarom verheugde ik mij erop.Ah! Het Spoor, dat doet toch denken aan passages uit Russische romans en de film noir? Of aan de gare Saint-Lazare…

Een mens krijgt soms van die ongemotiveerde ingevingen. Zo werd mij gisteren ingegeven om naar een klein, maar mooi bospark aan de rand van de stad te rijden. De ingang van het park bestaat uit een elegante gaanderij, omzoomd door knoestige eiken en breed uitwaaierende kastanjes. In de verte hoorde ik al de krakende wielen…

Ik herinner mij dat er in het sterven van de zomer altijd een circus neerstreek in Sint-Amandsberg. Malter waarschijnlijk… En ik herinner mij ook nog de bedwelmende dualiteit die dat circus in mij teweegbracht; die van de illusie. Als kind was ik daar al gevoelig voor. Want net zoals in theaters, nachtclubs en cabarets zit…

De ladder staat al bij de muur;de treden glimmen breed en fel De eerste stap wordt gauw gezet,een derde volgt de tweede snel  Zo klimmen wij gestaag omhoog,door vele firmamenten heen Op de ladder van de hartstocht weegthet hart vol lieve lust alleen En zoals het klopt, beklimmen wijtree per tree het steile pad  dat…

De nacht strijkt neer over de zeeen spreekt tot mij, die zinken wilZo bodemdiep, zo zorgeloos Zo onomkeerbaar graag en stil  Zinken, zinken, traag omlaag Tot het niets de kleine wereld vult;alles wat ik ken of weet in eeuwenlange slaap gehuld  Zinken. Tot ver onder de waterlijn; ver onder de klare dingen die ik wil en toch niet kunnen zijn …

Mijn zomer duurde tot eergisteren, tot op het moment dat het opeens begon te regenen in het kronkelstraatje waar ik een boek zat te lezen. Pijpenstelen en oude wijven. Het was zo’n regen als die van Karel van de Woestijne; plenzend en nietsontziend, waar je niet alleen drijfnat maar ook een beetje melancholisch van wordt.…

Soms zou men willen vluchten naar de toekomst of ‘t verleden, naar een plaats die vrij is van de zorgen van het heden Naar een tijd die beter klonk; netjes in de toon Toen het levenswater rustig was en geluk nog heel gewoon Toen de stemmen in het hoofd ons niet met kommer kwelden, zongen…

De vakantie was kort, maar daarom niet minder de moeite waard. Integendeel. Eens te meer komt men tot het besef dat reizen een luxe is. En dan heb ik het niet over luxehotels en sterrenrestaurants, maar over de luxe van de Verwondering, de luxe van de Droom. Wij zijn niet eens zo heel ver weggeweest,…

(Voor F.Dv) Veel te korte jeugd, onbezonnen jaren, hemel zonder horizon, laat ik jou nu varen? Is de tijd echt daar? Ligt het beste achter mij? Zal ik ooit nog herbeginnen of keert weldra het tij? Wacht mij slechts de stilte? Waarvoor zal ik nog leven? Zal de milde herfstzon mij ook nog warmte geven?…

  Ik had iets willen schrijven over de dingen die er écht toe doen; de levenskunst, filosofie, iets moois over de tijd van toen Ik had iets willen schrijven over grote thema’s vol epiek, sonnetten over het klimaat, iets grandioos, iets magnifiek Ik had iets willen schrijven over de stille kracht van woorden die de…

Tegenwoordig kan ik zelfs mijn tenen niet meer aanraken, maar ooit was ik zo lenig als een wilgentakje. Als jong meisje heb ik zes jaar klassiek ballet gevolgd in het Braemkasteel van Gentbrugge. De balletlessen gingen door in een zaal met een gestreepte parketvoer, die uitkeek over een negentiende-eeuwse parktuin met Franse rozen. Ik zie…

De klaproos In de zachte, zoele windezucht van de laatste groene junidagen danst de klaproos in de lentelucht tot een andere bloem komt plagen De klaproos wil de eenzaamheid en groeit slechts goed op arme grond Op een berg van zand of berm gedijt de kleine veldbloem rood en rond In Vlaamse velden bloeit ze…

  Wat wij koesteren en fel begeren ontsnapt ons schielijk met een zucht; de wilde bloem, de prille jeugd, een regenboog in onweerslucht de warme vlam van jonge liefde de glimlach van de zaligheid wat gisteren gevonden werd raken we vandaag weer kwijt Wat willen wij toch zó graag grijpen de vluchtigheid van kleine deugd,…

De afgelopen maanden heb ik meer pantoffels versleten dan alle voorbije jaren samen. Ik heb ‘thuis’ beter leren appreciëren maar stilaan dringt zich de nood weer op om de horizon te verleggen. Het wordt echter sterk aanbevolen om deze zomer in eigen land op vakantie te gaan. Op zich niet zo heel erg maar het…

Als de avond valt, de leegte klinkt, de weemoed mij weer stil bekruipt, in koperrood de zon verzinkt, gemis weer mijn gemoed bedruipt Dan zucht ik zacht uw naam… en vraag ik of ge daar nog zijt: ergens ver of heel nabij, in de adempauzes van de tijd Zijt ge daar? Ge antwoordt niet… Maar…

‘Hoe ouder men wordt, hoe meer er van vroeger terugkomt,’ zei me iemand die al behoorlijk in de fleur van zijn sleet was. Hij was 88 en nog van de generatie van de gebreide onderbroeken, zo beweerde hij. En die herinneringen, dat kon volgens hem van alles zijn, de onnozelste dingen; een beeld, een voorwerp,…

Afscheid van een vriend. En daar sta je dan, als een Romeinse klaagvrouw, te murmelen tegen dat graf; van sterven heb je geen kaas gegeten en religieuze impulsen hebben je nooit opgebroken… Wat valt er dan nog te zeggen? Het doek is gevallen, en dat is dat. Enkel het idee van reïncarnatie heeft, tot op…

Het is wereldboekendag vandaag. Ik vraag me altijd af wie dat uitgevonden heeft… Hoe dan ook, ik denk dat ik voor veel mensen spreek wanneer ik zeg dat boeken even belangrijk zijn als zuurstof, voedsel en liefde. Zuurstof voor de ziel, voedsel voor de geest, liefde om ons hartje warm te houden in een wereld…

Een gedicht over sensualiteit voor La Ville Perdue. Sensualiteit… een thema dat nogal ver te zoeken is in deze barre tijden, maar waar we misschien meer dan ooit nood aan hebben. Sensualiteit is de subtiele, elektrische geladenheid rond en tussen mensen die goesting geeft in leven, die doet verlangen naar schoonheid. Die schoonheid kan in…

De zon komt zachtjes op aan de oostelijke ochtendhemel en de Morgenster schijnt hoog en fel. De piramide van Gizeh, het pantheon in Rome en de hoofdingang van Stonehenge worden nu langzamerhand met goddelijke goudstralen verlicht: lang leve de Moedergodin Ishtar (ook wel Eostre, Eshter of Astarte), schone godin van Liefde en Vruchtbaarheid, die de…

Beste Vincent, vandaag is het jouw verjaardag en ook die van mij. En er zijn nog wel meer zaken die onze tere zielen met elkaar verbinden. Onze geboortedatum lijkt ons op het lijf geschreven: het is de tijd van het jaar dat de roze en witte bloesems van de sierkers en de ceder boven onder…

”Ik ga niet reizen. Ik blijf rustig thuis op mijn studeerkamer. Ik zal u door mijn kamer laten reizen tot het u duizelt!” In ieder object schuilt een verhaal, dat laat Maarten Biesheuvel zien door zijn werkkamer te beschrijven. Hij maakt een tocht langs zijn typemachine, bureaustoel, foto’s van mensen en steden, en vertelt de…

Ieder jaar opnieuw overkomt het mij in maart; wanneer de oude Winter buigt en de loden hemel klaart Wanneer de blanke bomen bloeien in het amber van de ochtendlucht en hun kleine knoppen zwellen treft mij koortsig weer de lentezucht! Mijn ziel wordt overweldigd en heel mijn lijf bevloeid Ik kan alleen nog denken aan…

Wie of wat hierachter zit kan ik u ook niet vertellen. Ik ben doorgaans niet zo aan complottheorieën, maar het is inderdaad wel vreemd dat nét Wuhan, kloppend hart van de Chinese productie én thuisbasis van een bedrijf dat experimenteert met dodelijke virussen, getroffen wordt door COVID-19. Nét nu Trump dreigt afgezet te worden, nét…

Vrouwen willen rechten gelijkwaardig aan de man; ze willen ook naar porno kijken maar zeggen daar niks van Ze willen ook wel op de zuip: biertjes hijsen op café maar in de plaats daarvan bestellen ze dan gemberthee En ze hebben het toch zo gehad met het scheren van hun benen Vooral als ’t winter…

Terwijl iedereen Netflix zit te kijken, amuseer ik mij met het opzoeken van vergeten woorden. ‘Schaverdijnen’, ‘chausseren’, ‘snullen’ en ‘vermaledijen’ werden al in mijn persoonlijke lijst van favorieten opgenomen. En hebt u al eens van een ‘avondkout’ gehoord? Een mooi woord voor een ontspannen, avondlijk gesprek met een vriend? ‘Suzannaboef’ vind ik ook wel leuk;…

Negen jaar samen met mijn lief. Het is soms vreemd om te bedenken dat ik nog altijd niet zo oud ben als híj was toen we een relatie begonnen. Nu, ondanks het leeftijdsverschil zien we er bij benadering even oud uit. Iemand zei me eens dat mensen er goed blijven uitzien als ze tenminste maar…

Voor de meeste mensen is dit een druilerige, troosteloze zondag zoals een ander.  Maar van oudsher is het een dag van hernieuwde vreugde, hoop en een tikkeltje witte magie. De Kelten vierden rond deze tijd van het jaar Imbolc; het feest van nieuw leven, tussen de winter solstice en de lente equinox. Imbolc komt van…

‘Hoera voor het jonge liefdespaar!’ werd er geroepen. Het koppeltje dat vandaag zestig jaar huwelijk van de levenskalender afscheurde, was erg verrast toen het daar, in het parochiezaaltje, al die mensen waarvan het zo hield tezamen zag staan. Zestig jaar huwelijk… een diamanten bruiloft. Ontroerend mooi en tegelijk ook een beetje wrang om te zien.…

Geen echte reden tot feesten; alles is zoals het gisteren was, en het morgen vermoedelijk ook zal zijn. In de drukte voel ik mij vooral alleen. Hoe meer mensen rondom mij, hoe sneller ik verdwaal. Ik verdrink in hun verhalen, hun kleine vragen, hun beste wensen. ’s Winters wil ik niets liever dan de stilte,…

Het ene pad zo breed, en helder, het andere met mos bedekt, recht naar voor, of sterk gekronkeld, vrij van vrees, of toegedekt Wij weten niet welk pad ons leidt naar de kern van onze wilde dromen Toch hunkeren wij mensen steeds naar wat niet is, en nooit zal komen, Zelden stuurt het noodlot ons…

Vroeger? Dat is schuren met bruine zeep Dat is spelen tussen frisse was Dat is gestoofde uien in de boter Dat is koffie in een gebarsten tas   Vroeger? Dat is loeren door de vensters Dat is beloven: voor het eten thuis Dat is binnen zonder bellen Dat is de grote kuis   Vroeger? Dat…

Jean is mijn stiefvader. Of nee, mijn pluspapa, om het modern uit te drukken. Hij heeft zelf geen kinderen maar neemt zijn pluspaparol (wordt dat zo geschreven?!) bijzonder ernstig. Hij doet alles wat echte vaders doen, kan alles wat echte vaders kunnen; geeft mij gelijk wanneer mijn moeder mij ongelijk geeft, laat zijn baard staan…

Ik sta hier, en hij staat daar Slechts gescheiden door de straat Maar nooit wordt hij mijn blik gewaar als hij dromend voor het venster staat De jazzplaat klinkt, de buurman swingt Een wijntje op de vensterbank… Ik zie hoe zacht de jongen zingt op mijn eigen breedbeeld zonder klank Hij draagt een hemd, van…

Vandaag werd er volgens mij nog niet gespijbeld voor het klimaat. Ik kan het weten want ik passeer maar liefst zeven scholen onderweg naar het werk. De meeste jongeren stonden braafjes aan de schoolpoort, met boeken in gerecycleerd kaftpapier, biologisch afbreekbare boterhammen en een brooddoos die ook dienst doet als pennenzak. Less is more bij…

‘Vorwarts, Manfred, noch zehn stufen!’ kreet een vrouw terwijl ze haar man als een oude, versleten muilezel naar boven ment. Ik zie mijzelf over veertig jaar… Weliswaar in de beklagenswaardige rol van Manfred; uitgerust met bruine steunkousen, orthopedische sandalen, Nordic Walking sticks, een insulinepomp en een voorraad puffers in de rugzak, en onder lichte dwang…

Het verlangen en de hunkering de lust, de wens, de zin, de zucht schijnt boven onze hoofden: tot zij dooft zoals de avondlucht   In de schemer van de liefde breekt het licht in scherpe stukken de begeerte lijkt verloren… Wat ooit kon, kan niet meer lukken   Maar barrels van de hartstocht, de stofwind…

Naar aloude gewoonte begint het te stortregenen op het moment dat wij onze bestemming bereiken. Een grollende donder borrelt op uit de onderbuik van de wolken, en rolt vervolgens over de met wijngaarden bezaaide heuvels van het vruchtbare Moezeldal. Het echoën van dat dondergebrul stemt ons nederig. We wachten in de wagen tot de lucht…

Langs roest van oude sporen De wagons staan stil op stal Hiér ligt men zo graag te rusten Bij de loodsen ‘t liefst van al Daar waar de margrieten dansen Hun blanke kopjes hoog gericht Ze wiegen in de westenwind Eens te meer tot vers verdicht Den avondschemer kleurt de lucht De kade slaapt, de…

Ik schilder u met plezier nog enkele impressies van poederroze romantiek, maar ik wil u niet vervelen door te beschrijven wat ik gezién heb. Ik wil met u delen wat ik erváren en gevoeld heb. Hier, te midden van het Normandische platteland, kan men niet anders dan fundamentalistisch gelovig zijn; zich onderwerpen aan de ontluikende…

De duiven in de dakgoot van mijn buurman; ik kan er geen uren naar kijken maar toch zeker tien minuten. Ik bestudeer ze vanaf mijn bureautje waar ik de meeste van mijn cursiefjes verzin. Ik ga voor het raam zitten en observeer hoe ze komen aangevlogen om zich te wassen in de plasjes op het…

De Assels Ik ontzie me de wandeling maar laat de eerste kilometer zonder veel morren onder mijn voetstappen wegglijden. Mijn zintuigen prikkelen mij wakker: de kou snijdt, de sneeuw smaakt bitterzoet, en ik wen maar moeizaam aan de stilte. Hoewel ik ook hier, zoals overal in Vlaanderen, ergens in de verte auto’s hoor razen. Aan…

En dan studeer je jarenlang allerlei menswetenschappelijke vakken om uiteindelijk in een damesboetiekje terecht te komen. Maar af en toe komen al die lessen psychologie toch goed van pas. Want ik kan het je vertellen: je krijgt wat over de vloer, in zo’n winkel. Maar dan zijn er ook zo van die klanten waar je…

  http://weekend.knack.be/lifestyle/radar/de-finalisten-personal/article-normal-616763.html