Modder

Het is gecodeerd in onze cellen

– hoe we vijfendertig miljoen vroegers

uit de oceaan kwamen gegleden:

klein en glad, kieuwen trillend van de schok.

Met in vinnen ontluikende voeten.

Met een nieuw soort ledematen, behaard.

En een ruggengraat die zich ontvouwde

onder een bottengrot met drie pond vlees.

Doorspekt met honderd miljoen synapsen,

die nog steeds zingen van plezier, wanneer

ze worden aangeraakt, door de wildheid

van de wereld of iemands warme mond.

Terwijl de handelaren in silicium

en scripttaal, ons proberen te kneden

tot lichaamloze intellecten,

-opgesloten, verzwolgen in schermen-

herinnert het lijf zich de modder nog.