Daar vaart de fut, geheel hovaardig,
naar zijn nest, met een tak.
Zo eenvoudig als dat, is bouwen-aan.
Tak voor tak – soms grote, soms kleine –
slepen naar het grotere geheel.
Van het nest is nog geen sprake,
laat staan van nestelen-op.
Maar de plaats werd gekozen,
het idee van nest voorop.
Hoe komt het dan dat wij,
pannen vol verstand,
zelfs dat niet kunnen vatten:
dat ongeduld geen nesten vult.