Jerky

Herfstimpressies

“A lotta birch trees over here. Probably a lotta wild boars too… And bears…” zegt de man naast me, met een accent uit de cowboyfilms. Knikjes, die ontspruiten vanuit een oprecht vermoeden. We staren allebei door het beloken treinraam naar buiten; naar de leegstaande fabrieken, de oude spoorwegbeddingen, de ‘ugly Belgian houses’ en de herfstkleuren die precies nooit uit de mode gaan.

Hij komt helemaal uit Texas vandaan om België te zien. Dit magisch-droevige landschap, tussen Ciney en Arlon, vindt hij het mooiste dat hij tot nu toe gezien heeft omdat het hem aan Game of Thrones doet denken. Of aan Harry Potter, daar is hij nog niet aan uit.

Hij biedt me een ‘jerky’ aan; een dun, grijzig stokje vlees dat waarschijnlijk al heel lang dood is. Ik weiger beleefd, lieg dat ik vegetariër ben. We zwijgen een poosje en ik schil een mandarijntje. Terwijl we aan de berkenbossen voorbij scheuren, bestudeer ik hem in de reflectie van het raam: kalebas van een hoofd, waarop nog enkele dunne, grijze haren moedig rechtop blijven staan, als de ‘last survivors’ op een kaal, door de zon verschroeid slagveld. Kleine kraaloogjes, brede neus met stompe punt, de krullende mond van iemand die altijd honger heeft…

En plots daagt het me, dat ik in zijn beeltenis dat vriendelijke zwijn van Marcassous herken.

“Yep, a lotta wild boars over here,” herhaalt hij stellig met gekruiste armen. “Think I just saw one.”

Ik knik bevestigend naar dat spiegelbeeld, en met een ingehouden glimlach begin ik aan mijn stukje.