Sugar Mountain

Neil Young is niet meer zo jong, en zijn stem kraakt meer dan ooit als een houten schommelstoel op een Canadese veranda waar de tijd is blijven stilstaan. Hij zingt, zoals hij dat altijd deed, een beetje scheef tegen de maat: iemand die liever struikelt dan de rechte lijn te volgen.

Laatst hoorde ik Sugar Mountain nog in de tweedehandswinkel. Gisteren live in Brussel: die flinterdunne stem, die nooit beter wordt en daarom precies goed blijft. “You can’t be twenty on Sugar Mountain…” zong hij, ofwel: je kunt blijven ronddwalen in gedachten, met kiezels in je zakken en het zand nog in je schoenen.

Neil schreef het lied op zijn negentiende verjaardag, toen hij besefte dat hij te oud werd voor de jeugdclub waar hij als jongen heen ging. Sugar Mountain werd een metafoor voor alles wat je moet achterlaten wanneer de ernst van het leven zich aandient: de eerste liefdes, de eindeloze avonden, de onschuldige hoop dat alles in het leven mogelijk is. Die berg is geen echte plek; het is een droomwereld die je met pijnscheuten ontgroeit.

Maar nu Neil Young ouder is dan de meeste bomen op dat denkbeeldige pad, lijkt hij die berg nooit écht verlaten te hebben. In zijn ogen fonkelen de kauwgomballen, de kampvuurrook, gemiste meisjes.

Ik geloof dat we allemaal een Sugar Mountain hebben; een plek waar het altijd net te laat is voor gisteren en net te vroeg voor morgen. Waar Neil Young, met strohaar, poncho en scheefzittende hoed, onverstoord blijft zingen over wat nooit helemaal verdwijnt…