Van Yek

“Lichaam gevonden aan Van Dyckzwembad”, staat in drukletters op de groep Ge zijt van Gent als ge… Elke stad heeft zo’n groep, en iedereen weet dat die vol zit met mensen die niet met een klavier, laat staan met spellingregels, overweg kunnen. Maar daar gaat het hier niet om.

Het is namelijk niet Van Dyck, maar Van Eyck.

De reacties stromen binnen — vooral over de vermeende moordzaak — tot iemand verbetert met: “Van Yek!”

En dan, ja, dan kun je het natuurlijk niet laten. Je voelt het kriebelen, dat heilige vuur van de taalpurist, en dus tik je hem met het spreekwoordelijke liniaal op de vingers.

“Van Eyck!!!” typ ik, met drie nijdige uitroeptekens, en denk er nog wat lelijke scheldwoorden bij. Normaal gesproken volgt dan een hele polemiek: de tegenpartij voelt zich beledigd, gaat in de tegenaanval, en verontschuldigt zich uiteindelijk halfslachtig voor de schrijffout.

Maar niet deze man. Lucien heet hij.

Lucien antwoordt gewoon: “Dankjewel.”

Ondertussen wordt mijn reactie veelvuldig geliked. Ik klik zijn profielfoto open. Een typisch Gents opaatje, met een paar pagadders op schoot die allemaal op hem lijken. En opeens voel ik me schuldig. Ik stel me een Lucien voor die altijd alles doet voor iedereen, zonder klagen. Een Lucien met een enorme levenslast onder zijn Tiroler hoedje. Iemand die op die Gentse groep misschien gewoon wat ‘wijze’ verhalen of gezelschap zocht.

Maar wat vindt hij daar?

Ik heb iets geleerd. Ge zijt van Gent als ge… in ’t vervolg uwe waffel houdt tegen brave mensche.

Period.