Radslag

Onder deze boom heb ik als tiener talloze keren gezeten; in vele lage avondzonnen, met dat heerlijk vaag verdriet dat vooral tieners toebehoort. Het geluid van een ronddraaiende cd in een discman; de naald die de groef raakt, net voor het lied inzet. En dan… The Smashing Pumpkins. Porcupine Tree. The Stone Roses. Een tekst die zegt dat we hier zijn om ons hart op de proef te stellen; om het te laten barsten of verbrijzelen, maar het telkens weer kunstig aan elkaar te lijmen.

Na vijfentwintig jaar zit ik hier, op diezelfde plek, in een lichaam dat veranderd is, met emoties die veranderd zijn, in een totaal veranderde wereld. Naast mij, de liefdesdroom van toen die thans een gestalte en gezicht heeft gekregen. Hij zegt dat hij dorst heeft, dat zijn tenen knellen in zijn nieuwe schoenen.

In de verte horen we de muziek van het neergestreken Wiener circus. De acrobaten repeteren in het met paardenbloemen bezaaide veld. Een meisje in tutu maakt een radslag alsof de wetten van de zwaartekracht niet op haar van toepassing zijn. Gewoon, het simpele plezier van achteloos bewegen op een manier waarvan ik alleen nog maar kan dromen… Alles draait. De cd van weleer, het meisje, het middaguur. Bij uitbreiding ook het melkwegstelsel, en alles wat daarachter ligt.

Op het midden van mijn levensweg zie ik in dat de kleine dingen de grote zijn. Alles gaat voorbij, om nooit opnieuw, maar altijd vérder te beginnen. ‘Ichi go ichi e’ zeggen de Japanners: elk moment, een unieke, onherhaalbare ervaring die gekoesterd moet worden. Ik lach naar het meisje, en ze maakt nog een radslag.