De afgelopen weken stonden volledig in het teken van de grillige kant van de natuur.
Van nimfen zoeken tussen de waterlelies en langzaam dwalen door weilanden, bedwelmd. Van je afvragen of er, net buiten je gezichtsveld, misschien toch een feetje verscholen zit tussen het fluitenkruid. Van de bast van linden en treurwilgen strelen en verlangen naar het gezicht van je oma. Rozen en kamille plukken om ‘droomthee’ van te maken. De blauwe en lila hortensia’s bewonderen. Reigers geruisloos over de rivier zien glijden…
De dagen waren gevuld met vlinders en libellen, met hommels op lavendel, met kikkers in de vijvers en padden in het gras. Met zwoel-zware lucht, die uiteindelijk brak in een stortbui. Hagel en petrichor, en verdomme-toch-nu-weer-zo-warm. Overal dat kalmerende groen, in duizend-en-één schakeringen.
Daartussen het gewone leven, dat ineens niet gewoon meer leek, maar bijna cinematografisch. Zongebleekt. Versleten in Kodak kleuren.
De trein nemen met Echoes II in je oren. Zeilen op de Noordzee. Gelato al limone. Een boek van Cassigneul. De voeten in een teiltje koud water. L’Histoire d’O en een glas amandelmelk. Kobbenetten, frambozen plukken. De memoires van Zelda Fitzgerald lezen op een geheime plek in het bos. En een oude muur waarop staat dat het leven gemaakt is om het te genieten…
Mooi mooi.
dit keer kwamen er zelfs geuren uit de computer! Zaaaa-lig!