Offerkuil

Ik geloof niet in het hiernamaals. Het spijt me.

Toch hoop ik dat, aan het Grote Einde,

het mysterie van de wereld, het universum,

en alle uitspansels daarachter, en daarachter,

wordt geopenbaard. Gewoon als de mededeling:

hier ging het dus al die tijd om.

Nu ga je terug naar nooit, zoals vóór je geboorte.

Dat zou een geruststelling zijn. Maar toch…

Hoe moeilijk moet het zijn het lijf te verlaten

dat een leven lang de drager was van zoveel –

rugzakken, werktuigen, kinderen, emoties.

Zoveel dat wegvalt met het lichaam,

dat daarna, op zijn beurt,

slechts door de aarde wordt gedragen.

Zoveel verhalen, talenten, creaties. De offerkuil in.

Gelukkig weet ik dat in de toekomst

nieuwe mensen zullen leven, die zich,

bladerend door tabbladen en bundels,

bliksemschichtend de nacht inzinkend

zullen afvragen: waar zijn zíj gebleven?

(Voor Freddy)