Sonnet van zee en zorgen

De nacht strijkt neer over de zee
en spreekt tot mij, die zinken wil
Zo bodemdiep, zo zorgeloos 
Zo onomkeerbaar graag en stil 

Zinken, zinken, traag omlaag 
Tot het niets de kleine wereld vult;
alles wat ik ken of weet 
in eeuwenlange slaap gehuld 

Zinken. Tot ver onder de waterlijn; 
ver onder de klare dingen die 
ik wil en toch niet kunnen zijn 

En zo drijf ik verder, zonder zinken
Zeil ik verder op de zee die vraagt  
niet in het duister te verdrinken…

(Schilderij: Ivan Aivazovsky – The Black Sea at night)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s