Het is twee of drie uur ’s nachts, misschien. We slapen onder blauw. Chagalls kleur van de liefde, Miró’s kleur van dromen. Blauw, kleur van weemoedige hartstocht en kinderlijke melancholie. Kleur van de zee, van morgenvroeg, van mijn ogen, van jouw ogen. We roepen een gedroomde sfeer op; een wereld op zich, of nee, een planeet, één hemels lichaam, verzacht door de glans van de graanmaan. We spreken weinig woorden voordat we kop- aan-kop in slaap vallen. We bedrijven de liefde niet, zweten slechts tegen elkaar aan. Een ademtocht, een bries die door de open balkondeur naar binnen waait. De hele nacht dringt de kamer binnen met al haar geuren en geluiden; salie en sinaasappelschillen. Een reiger, wat regen. En hele verre donderslagen. Moeten we nog dromen? Op mijn gezicht rust de uitdrukking van volkomen kalmte en comfort, van complete overgave. Ik weet het. Op de muur tekent zich de rots af die we zijn. Mijn rechterbeen rust op het jouwe, alsof het wil zeggen: verlaat mij geen centimeter meer, dan doe ik het ook niet. Wees altijd rots met mij, man met de mooie wenkbrauwen. De straatlantaarn flikkert, en ik zie je met intervallen… van blauw. De droom van de nazomernacht, vastgelegd in dit huisgemaakte schilderij, zonder verf of penselen.
Geef een reactie