Ik word wakker van een wekker die niet langer gewoon afgaat, maar die mijn slaap heeft geanalyseerd. Ik vraag de machine hoe laat het is, en krijg een grafiek over mijn hartslag, mijn slaapkwaliteit en de waarschijnlijkheid dat ik vandaag emotioneel zal instorten.
Over drie dagen begint mijn ovulatoire fase, heb ik een meeting van twee tot vier, is mijn buurvrouw jarig. Ik heb zoveel ongelezen mails en notificaties dat ik vandaag geen boek meer hoef te lezen. Mijn horloge weet dat ik een overactief brein ben in een onderactief lichaam. Alleen ikzelf was nog niet op de hoogte.
Mijn dag bestaat uit biepen, scannen, appen, mailen, swipen, swappen, typen, klikken, scrollen, prompten, croppen, pasten, bellen, bestellen. En tussendoor nog snel iets eten.
Het is een marteling.
Lang leve de low tech. Juist omdat het níét efficiënt is. Een potlood dat geslepen moet worden. Een brief die een postzegel nodig heeft. Een boek waarvan je de pagina moet omslaan. Een radio met knoppen. Een broodmes. Een wollen trui waarin iemand ooit steken heeft zitten tellen. Hoera voor het trage object dat niets van me wil, het ding dat gewoon mag zijn, en niet vraagt of ik het wil synchroniseren.
Er zit iets subversiefs – en daarom juist aandoenlijks – in een voorwerp dat volstrekt nutteloos is geworden volgens de ‘logica’ van Silicon Valley. Een vaas. Een houten lepel. Een beeldje. Een cd. Maar ik houd ervan.
Ik wil weer vasthouden en verzorgen. Ik wil voelen dat iets gewicht heeft. Dat het kan vallen. Dat het kan breken of scheuren. Dat er een kras op kan komen. Dat iemand het heeft gemaakt, met passie en twee blote handen.
Lang leve gewoon neerzitten en naar buiten kijken. Niet door een scherm, maar door het open raam; naar een boom, een wolk, een vogel. Daaraan valt niets te optimaliseren. Het is Premium. En gratis. Buiten rijdt de wereld zichzelf ondertussen verder de toekomst in. Steeds sneller, steeds slimmer, steeds meer verbonden met alles en niets. Op weg naar de grote crash.
En ik zit (lekker analoog) met een pen in de hand, en een hoopvolle gedachte die niet moet worden geüpdatet.
Geef een reactie