Kleine woorden

Ik heb altijd een piano in huis willen hebben. Het staat zo gedistingeerd, zo chic en schilderachtig; de vergeelde partituren zachtjes opgeslagen op ‘rêverie’ van Debussy, het gezeefde zonlicht dat dromerig door de mousseline gordijnen op het lakhout valt, ik, gehuld in een lange japon van Engelse kant, die bedachtzaam de toetsen roert… inderdaad een zoete dagdroom, een rêverie! Maar ik heb helaas geen talent om muziek te spelen. Buiten deze stukjes schrijven, heb ik eigenlijk geen énkel talent. Hoewel ik naar het schijnt wel goed mensen kan imiteren… Ik geef me vooral graag over aan zalig nietsdoen, als een luie uil op tak de mensen observeren. Dolce far niente. Het zou daarom ook vreselijk stom zijn een piano in de woonkamer ze zetten, louter en alleen voor de sier. En dat ‘schrijftalent’ is trouwens ook relatief. Ik benijd al die Dostojevski’s en Wildes die voorgoed hun stempel op deze wereld wisten te drukken met hun geniale pennenvruchten. Er zijn slechts zesentwintig letters in het alfabet waar en schrijver beroep kan op doen, en toch, tóch weet de een zijn woorden in de hoofden van de hele mensheid te klieven alsof het aap-noot-mies is terwijl de ander zijn schrijfsels noodlottig ziet neerdwarrelen op het meer van zijn hoop, als dode bladeren, om uiteindelijk onder het oppervlak te verzinken en in de vergetelheid weg te verrotten. Maar een wijze vriendin zei me ooit dat je ‘de dingen’ in eerste instantie voor jezelf moet doen en niet voor een ander, hoogstens voor de mensen waar je heel erg veel van houdt. Want dié doen ertoe. En jullie, mijn lieve vrienden, doen er heel erg toe. Laat mij jullie dus af en toe eens een verhaaltje vertellen. Dat maakt mij gelukkig. Iemand die van mijn woorden geniet… dat is het mooiste compliment dat ik kan krijgen, ook al geniet je maar héél even. Ik weet dondersgoed dat in mij geen Dostojevski verborgen zit. Eerder een Louis Verbeeck met lippenstift. Of een Kareltje Waeri van de Muide. Nee, mijn teksten zijn niet voor de eeuwigheid gemaakt maar voor het nu. Er zal nooit een straat naar mij vernoemd worden en mijn quotes zullen niet als omslagfoto gebruikt worden. Maar ik zal blijven vertellen, als een kind dat heeft buiten gespeeld en een verhaal van verwondering wil delen. Hoe dan ook, ik wens alle verhalenvertellers, gekend én ongekend, bemind én onbemind, daarom een heel gelukkige WERELDVERHALENDAG. Kleine of grote woorden, ze doen ertoe!

Een gedachte over “Kleine woorden”

Laat een reactie achter op Stef Hublou Solfrian Vojvoditz Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s