Gehavend

Langs roest van oude sporen
De wagons staan stil op stal
Hiér ligt men zo graag te rusten
Bij de loodsen ‘t liefst van al

Daar waar de margrieten dansen
Hun blanke kopjes hoog gericht
Ze wiegen in de westenwind
Eens te meer tot vers verdicht

Den avondschemer kleurt de lucht
De kade slaapt, de drukte dood…
Een zomerdag valt met een zucht
Die bloost van blauw en koperrood

De zwaluw zoeft langs ’t rimpelwater
Alsof zij om verkoeling vraagt
Maar ver klinkt al het stormgeklater
Dat dreigend door den hemel jaagt

Daar op den bolder is mijn plek
Tussen klaproos, riet en klaver
De havengeur van roest en pek
Ver van volk en stadsgedaver

De torens pieken aan den einder
De aken drijven traag voorbij
Op de boten waar de mensen wonen
Zwaaien handen even kort naar mij

Een laatste vlucht langs het kanaal
De kinders koersen snel naar binnen
Onmiddellijk als hun moeder roept
Dat zij aan ’t avondeten zal beginnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s