Trance de vie

‘Ge moet niet over liefde schrijven

want gij kent er toch niks van…’

Zo sprak een oude man vandaag

die ik toevallig tegenkwam

‘Zesenveertig jaar…’ zo zuchtte hij verveeld,

‘ben ik blind en doof en stom…

En nochtans getrouwd uit liefde

maar ik vraag mij af waarom.

”Het huwelijk? Dat is een graf!’

Met opgeheven hand zei hij:

‘Ge blijft het best alleen, mijn kind,

Neem het aan van mij!’

En plots klonk er een belsignaal

Het was zijn telefoon

‘Jawel, mijn duifje, zo meteen…’,

sprak hij op zachte toon

‘Ik kom eraan, ben bijna thuis,

Ik weet het, ja, ge wacht erop…’

Quod erat demonstrandum.

En hij haalde kort zijn schouders op

De oude man, zo wijs en grijs,

nam afscheid met een gulle knik

maar wees mij met zijn vinger aan

en keek mij aan met scherpe blik

‘De liefde is een wandeling’,

dat riep hij mij nog stellig toe

‘Ge begint eraan met volle moed,

maar aan ‘t einde zijt ge moe.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s