Somnabulist

De zon zijgt neer, het nachtblauw schijnt

De dag ligt weer, het licht verdwijnt

De stad verstilt, de ramen doven

De maan blinkt mild in zwart daarboven

Het bed blijft koel, de kamer duister

Ik schrijf en voel, ik zwijg en luister

Alles sluiert langs de Tijd

De wereld luiert, slaapt of vrijt

Toch al wat donker is, schijnt fel

In ’t lampenlicht blaakt heet de hel

Voor mij althans, de Wakkerman

die geen uur bij nachte slapen kan

Somnambulist in Dromenland

Wakker weer in bed beland

Buiten niet de minste zucht

En ver klaart al de ochtendlucht

De kalme dag, het uur weldra

waarop ik, Wakkerman, pas slapen ga

Schilderij: Léon Spilliaert – Het silhouet (1907)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s