’t gaaiegoed

Het gaajegoed

 

Waar de wind ook waait,

onder het loof van oude eiken,

in hoven waar de haan nog kraait,

er zal altijd vriendschap blijken.

 

In de vlucht van goudgeel zand,

op de golfslag van zwarte zeeën,

langs de kustlijn op een zilver strand,

alleen, mijn vriend, of met z’n tweeën.

 

Zeg mijn naam, zomaar, zacht,

als de avond zich tegen d’aarde vlijt,

als de dag zich ruilt voor nacht

en er even twijfel leidt.

 

Onder een donker firmament,

slechts met sterrenstof verlicht,

denk dan aan die meid uit Gent

en aan dit teder-zoet gedicht

 

Daar waar de rode einder blinkt,

de vogels and’re wijsjes fluiten,

waar de zon onder de aarde zinkt,

zal vriendschap een eenzaam hart

omsluiten…

 

Vergeet me niet!

 

Sarah

 

 

2 gedachten over “’t gaaiegoed”

  1. Net maakte ik mijn ochtendwandeling. Ik glimlachte als ik het tapijt van Speenkruid blaadjes plots onder mijn geschoeide voeten merkte, en de al purper rozig bloeiende Ogentroost, of was het Kruipend Zenegroen? En de geheimzinnige, giftige maar bloedmooie Gevlekte Aronskelk, en in het gazon heffen de Madeliefjes al hun kopjes, nog halfdicht, na de donkere nacht en de regenvlagen.
    Ook het gedicht van de Gentse is een geslaagd bloemetje, een Vergeet-mij-nietje.

    Like

Laat een reactie achter op Sarah De Grauwe Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s