Auteur: Sarah De Grauwe

Afscheid van een vriend. En daar sta je dan, als een Romeinse klaagvrouw, te murmelen tegen dat graf; van sterven heb je geen kaas gegeten en religieuze impulsen hebben je nooit opgebroken… Wat valt er dan nog te zeggen? Het doek is gevallen, en dat is dat.
Enkel het idee van reïncarnatie heeft, tot op zekere hoogte, nog een beetje aantrekkingskracht. Ik zou willen terugkomen als een dier dat niet al te veel van de wereld weet. Als een mol, bijvoorbeeld, maar dan in de moestuin van de buren. Of als het een of ander woestijndier dat genoegen neemt met rode mieren en wilde honing.
‘En gij?’, fluister ik terwijl het begint te regenen en te waaien tegen twaalf en meer beaufort, ‘hoe zoudt gij willen terugkomen?’ Zijn rauwe stem klinkt in de Noorderwind… ‘Als een Viking!’ schettert hij, ‘ja, een Viking, uit een sterk overdreven stripverhaal, die Ulfbehrt heet of zo. Zo’n stoere Noorman in een onderbroek van zeehondenvel, die overzeese tochten maakt om zich – aan de overkant – te bezuipen en jonge maagden te roven. Als dat niet hemels klinkt, dan weet ik het ook niet meer…’
Ik lach minzaam en leg de bloemen neer. De wind giert heerlijk door de uitgeluchte bomen en in gedachten hoor ik wolven met groene ogen huilen. De grijs geladen wolken jagen zich door de lucht als strijdlustige Walkuren. Ze zitten hem verdorie al achterna! Of hij hen… Ik weet het u nog te zeggen…

Een gedicht over sensualiteit voor La Ville Perdue. Sensualiteit… een thema dat nogal ver te zoeken is in deze barre tijden, maar waar we misschien meer dan ooit nood aan hebben. Sensualiteit is de subtiele, elektrische geladenheid rond en tussen mensen die goesting geeft in leven, die doet verlangen naar schoonheid. Die schoonheid kan in een persoon schuilen, maar ook in andere dingen die ons hart en onze ziel in vervoering brengen; in kunst, in spiritualiteit, in muziek, in de natuur of in bedachtzame contemplatie. Het zijn die kleine, mooie dingen die ons doen dromen, ons meenemen in onze fantasie. Het is de nooduitgang waarlangs we (eventjes) kunnen ontsnappen aan deze gekke, dolgedraaide wereld vol pijn en teleurstellingen. Sensualiteit kunnen delen of beléven met iemand is een van de grootste geneugten des levens. Maar helaas staat het niet iedereen vrij om daar op dit moment aanspraak op te maken. Dit gedicht is voor al de mensen, alleen of niet, die zich ervoor willen openstellen om rondom zich wat sensualiteit te vinden; in een boek, in een film, in de flonkering van het kaarslicht, in een glaasje wijn, in het schaduwspel op de muren, in foto’s, in herinneringen, in een gedicht…

De zon komt zachtjes op aan de oostelijke ochtendhemel en de Morgenster schijnt hoog en fel. De piramide van Gizeh, het pantheon in Rome en de hoofdingang van Stonehenge worden nu langzamerhand met goddelijke goudstralen verlicht: lang leve de Moedergodin Ishtar (ook wel Eostre, Eshter of Astarte), schone godin van Liefde en Vruchtbaarheid, die de wereld overzaaid heeft met duizenden bloemen en het leven schenkt aan de jonge dieren. Ziet ge ze al? Schoon, hè? Aan haar voeten dansen de hazen! Op alle continenten en in alle culturen wordt van oudsher dit feest van de Wedergeboorte gevierd. De zon staat nu loodrecht op de evenaar waardoor overal ter wereld de dag en de nacht ruwweg aan elkaar gelijk zijn. Tijdens de equinox zou volgens de Assyriërs bovendien de Feniks aan de hemel verschijnen, volgens de Egyptenaren Horus, volgens de Inca’s de Andesvogels en volgens de Katharen de witte duif. In Beieren verwacht men de haan, in Tirol de kip en in Hannover een koekoek. En hier verwacht men vooralsnog een ongedefineerde vogelsoort die chocolade-eieren kan leggen. Aan magie geen gebrek. Nu goed, ook dat komt natuurlijk ergens vandaan. De Perzen vierden de komst van de Schone Schepster door beschilderde eieren te offeren. En omdat men in konijnenholen wel eens vogeleieren aantrof, werden in de vroege lente vaak eieren begraven om de vruchtbaarheid aan land te brengen. Ziet ge de link al? Vanwaar de klokken komen kan ik u helaas niet verklaren… Maar goed, daar moeten we dan zelf maar betekenis aan geven. Aangezien dit het feest is van de Liefde en de Vruchtbaarheid is het misschien een goed idee om, terwijl de kinderen braafjes eieren aan het rapen zijn, het eigen klokkenspel eens boven te halen. Over dat laatste vindt u helaas geen verdere informatie op wikipedia maar over al de rest wel… Vrolijk Pasen!

”Ik ga niet reizen. Ik blijf rustig thuis op mijn studeerkamer. Ik zal u door mijn kamer laten reizen tot het u duizelt!” In ieder object schuilt een verhaal, dat laat Maarten Biesheuvel zien door zijn werkkamer te beschrijven. Hij maakt een tocht langs zijn typemachine, bureaustoel, foto’s van mensen en steden, en vertelt de anekdotes en herinneringen die met de inrichting verbonden zijn.
Ik vind dat een wondermooie denkoefening die we, in deze periode van eenzame opsluiting, misschien allemaal eens kunnen maken. Daarom heb ik het deze morgen zélf maar al eens geprobeerd in het salon: de bank waarop ik zit komt van Deba en werd geleverd in een volledig andere kleur en opstelling dan degenene die ik besteld had. Jammer, want ik had net een bijbehorend tapijt gekocht dat dan plots niet meer matchte. Maar ach, diezelfde week heeft mijn broer over dat dure, handgeweven tapijt (per ongeluk weliswaar) een hele pot gloeiend heet kaarsvet omgestoten. Nou, dat probleem was dan meteen opgelost. Verder moet u zich deze kamer voorstellen als een lange, smalle en sober gemeubileerde rechthoek waar maar liefst 45 planten staan. Dat krijg je met tweeverdienders die niet weten wat ze met hun ecocheques moeten doen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn planten, maar laatst hadden we hier een wolluizenplaag. En die smerige beesten hadden zich dus in alle 45 de planten genesteld! Omdat wij moderne en ecologisch denkende mensen zijn, kochten we, op aanraden van een vriendin, een biologisch bestrijdingsmiddel: larven van lieveheersbeestjes. De larven kwamen toe in een plastic doosje, gevuld met kleine, witte, papiersnippers. Op het eerste gezicht zag je ze niet. We strooiden dan maar de hele doos over de planten leeg. Beter teveel dan te weinig, dachten we. Bleek achteraf dat je met zo’n doosje een heel voetbalveld bestrijdt… En nu zijn al die larven volgroeid. Moet ik er nog een tekening bij maken? Om van die duizenden papiersnippertjes, die tot in de gordijnen en tussen onze tenen hangen, nog maar te zwijgen.
Sorry, beste meneer Biesheuvel, ik krijg wat last van een hoge bloeddruk. U had een goed idee, maar eerlijk; het werkt niet voor iedereen.

Wie of wat hierachter zit kan ik u ook niet vertellen. Ik ben doorgaans niet zo aan complottheorieën, maar het is inderdaad wel vreemd dat nét Wuhan, kloppend hart van de Chinese productie én thuisbasis van een bedrijf dat experimenteert met dodelijke virussen, getroffen wordt door COVID-19. Nét nu Trump dreigt afgezet te worden, nét nu hij nog even tijd heeft om de held te spelen die Amerika redt van de ondergang, nét nu de Brexit van kracht is gegaan en nét nu de economie een stevige boost kan gebruiken. Of houdt Corona de massamigratie tegen? Of zit hier misschien een steenrijke klimaatactivist achter die op machiavellistische wijze een bom probeert te leggen onder het geglobaliseerde kapitalisme en de overconsumptie van Chinese rommel die de wereld naar de knoppen helpt? Er zit iets in, toch?
Toegegeven, ik speel al graag eens advocaat van de duivel: soms moeten de dingen eerst erger worden vooral ze beter kunnen worden. En ik weet niet of ik de enige ben die er zo over denkt, maar deze pandemie zou op de lange termijn inderdaad wel eens voor nieuwe opportuniteiten en frisse inzichten kunnen zorgen. Wat betekenen grenzen nog binnen een geglobaliseerde wereld? Wat is het alternatief op de wereld zoals wij haar nu kennen? Hoe creatief zijn wij als soort? Hoe solidair kunnen en willen wij zijn in tijden van nood? En zijn wij in staat om welvaart in te wisselen voor welzijn?
Hoe je het ook draait of keert, Corona is een eyeopener. Vandaag lachen we nog. Morgen bewenen we de dingen die we verloren zijn en misschien wel nooit eerder ten volle hebben gewaardeerd: de vrijheid om te hebben wat we maar willen, te gaan en te staan waar we willen, te doen wat we willen, met wie we het willen, en wanneer we dat willen. Al komt het misschien niet zover als sommige dystopische denkers ons graag willen doen geloven; het Corona-verhaal is in ieder geval een goede denkoefening voor ons allemaal.

Terwijl iedereen Netflix zit te kijken, amuseer ik mij met het opzoeken van vergeten woorden. ‘Schaverdijnen’, ‘chausseren’, ‘snullen’ en ‘vermaledijen’ werden al in mijn persoonlijke lijst van favorieten opgenomen. En hebt u al eens van een ‘avondkout’ gehoord? Een mooi woord voor een ontspannen, avondlijk gesprek met een vriend? ‘Suzannaboef’ vind ik ook wel leuk; een eufemisme voor een ouwe geilaard. En ‘gortemetiel’; de voorloper van de zeef, of béter nog, een synoniem voor mijn memorie, want morgen ben ik al die heerlijke woordjes alweer allemaal vergeten…
Voor zover ik weet heb ik geen alzheimer, maar ik heb écht wel een muggengeheugen (weer zo’n heerlijk woord). Een externe harde schijf om een kopie van mijn herinneringen in op te slaan zou mij goed van pas komen! Maar voorlopig koop ik gewoon veel schoenen. Niet voor de schoenen zélf maar voor de dozen, om al mijn woord-ideetjes en geheugensteuntjes in te bewaren: bierkaartjes, krantenknipsels en papierlinten met mooie zinnetjes, of quotes van mensen die beter kunnen schrijven dan ik. Kortom, schoendozen vol inspiratie. Als ik dan na enige tijd nog eens zo’n doos openmaak, is het alsof ik zo’n grote koekendoos van Delacre voor me heb: veel te veel keuze, het ene koekje al wat beter dan het andere. In welk onderwerp zal ik mijn tanden vandaag eens zetten, dat is altijd de vraag. Omdat ik bang ben dat mijn huis op de lange termijn op het magazijn van Brantano begint te lijken, schrijf ik ook vaak woorden in mijn handpalmen. Alleen jammer dat ik ze iedere keer door de afvoer spoel als ik naar het toilet ben geweest. Ik wil niet weten hoeveel geniale gedichten en cursiefjes er inmiddels op de zeebodem liggen… U moet het voorlopig met de overschot doen. Enfin, ik zoek nog wat woordjes op. En misschien heeft u nog wel een avondkoutje (al dan niet met een suzannaboef) in het verschiet. Ajuus!