Bedrijvigheid

Een bedrijfsfeestje: je stapt een ruimte binnen waar kliekjes collega’s als samengetroepte flamingo’s het glas heffen op de alweer goed gevulde zakken van de CEO. Iedereen is in zijn nopjes want er wordt gratis cava geserveerd. Bovendien heeft iedereen zich in zijn mooiste pluimage gehesen om indruk te maken op knappe vrijgezellen-collega’s of om verfoeide conculega’s de loef af te steken. Maak je geen illusies: ook jouw verfomfaaide plunje valt ten prooi aan het kritische oog van de menigte. Het feit dat je die dag moest werken en niet hebt kunnen douchen, is niet van tel.

Eerst draai je een beetje onwennig in het rond, in de hoop dat een andere eenzaat je aanspreekt of tot bekende gezichten je vizier kruisen. In het beste geval word je dan aangesproken door iemand waarvan je de naam vergeten bent, en angstvallig wacht tot de eerste hint valt, om die te herinneren.

Wat je natuurlijk ook kan doen, is je naast het hapjes -en drankenbuffet installeren. Zo lijkt het tenminste of je met iets bezig bent. Let wel op! Na het vierde glas wijn zul je je misschien al iets zelfzekerder voelen maar laat je op dat moment niet verleiden door de opzwepende tonen van de dansmuziek en de zogezegde ‘dansvloer’ waarop je je lenigheid tentoon wilt spreiden. In werkelijkheid is het niet meer dan een muizenval, die je ten grabbel zal gooien aan vreselijke roddels en achterklap. Want iedereen weet dat er op personeelsfeestjes meer wordt gekonkeld dan in de Story en tv-Familie samen! Het zou niet de eerste keer zijn dat men een kudde kemels schiet op zo’n moment. Bovendien verkneukelt men zich in het feit dat jij weeral eens een dure vaas hebt gebroken, een dienblad met kristallen wijnglazen tegen de stenen liet kletsen of het zijden jurkje van de financieel directeur om zeep hielp. En denk goed na vooraleer je na dat vijfde glas wijn “een klapke” gaat gaan doen met “de patron” over je loon. Het is niks voor niks dat 45% van de werknemers de dag erna de zak krijgt …

Vaste opdracht

Heb ik mij dan toch in het keurslijf van de maatschappij geslagen?! Ik kan het haast niet geloven: een vast arbeidscontract, een vaste opdracht om de rekeningen te betalen en een vaste rentevoet op de monsterlening die we de komende twintig jaar zullen moeten aflossen voor een vaste woonplaats. Daarbovenop komt nog een vaste relatie, een vaste vriendenkliek en een vast levensritme met een vast uur om naar bed te gaan. En voor je het weet liggen er offertes voor gesnoeide buxussen op de salontafel!

Deze week zei iemand zelfs schaamteloos ‘mevrouw’ tegen me, en werden er zonder pardon anti- rimpelstaaltjes meegegeven bij de apotheker! Daarna belde de bank met een voorstel omtrent een levensverzekering, de CM met een vernieuwd ‘hospi-plan’ en nodigde Kind en Gezin me uit op de ‘info-avond voor toekomstige moeders’ en de demonstratie van hun babyproducten (in de hoop een kinderwens te kunnen forceren).

Alsof het nog niet erg genoeg was, mailde mijn moeder me de kleuren voor de toekomstige kleinkinderkamer door en polsten de vrienden op café naar de nog onbestaande huwelijksplannen. Er werd deze keer niet gesproken over nieuwe bandjes, concerten en toffe tentoonstellingen in Berlijn maar over de tarieven van een vals gebit, slim investeren in ‘khunst’, aandelen op de beurs en andere civiele onderwerpen die me de keel dichtknepen. Dan maar begonnen over het cholesterolgehalte van de borrelnootjes…

Ligt het aan mij, of had ik bij de apotheker ook beter een ‘puffertje’ gekocht? Want voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat ademen een doel op zich geworden is.

Relatiegeschenk

Beste vrijgezel

Ik hoop dat U ooit het geluk krijgt om, net zoals wij, de voordelen van een vaste relatie te ervaren! Vandaag vieren mijn vriend en ik namelijk ons ‘houten jubileum’: vijf jaar trouwe toewijding en genegenheid, mits behoud van enige ontvlambaarheid om de passie brandend te houden.
Ondertussen is alle schroom binnen de relatie weggeëbd, zijn de onzekerheden verdampt en kennen wij elkaar beter dan onze eigen broekzak. Van broek gesproken: die dragen we niet meer. Het eerste voordeel van een vaste relatie is dat kledij binnenshuis eindelijk kan vervangen worden door minder aanvaardbare alternatieven zoals onesies, foute trainingspakken of simpelweg het bloot gat.
Elkaars teennagels knippen voor tv is een bezigheid geworden zoals een ander. Evenals het uittrekken van overtollige neus- of wenkbrauwharen en het trimmen van de snor (zíjn snor, welteverstaan!) En dat allemaal zonder ook maar een woord te hoeven wisselen! Van onaangename stiltes is dan ook geen sprake meer. Integendeel, ze worden steeds wenselijker.
Bovendien spaart U als koppel op termijn veel geld uit! Elkaars wc- en badwater delen zal U vast geen windeieren leggen op de eindfactuur. De chauffage kan ook wat lager, aangezien doorwinterde koppels de koude trotseren door als een stel gezellige woelmuizen onder een fleece-dekentje te kruipen. En het licht hoeft ook niet meer aan, tijdens het vrijen: we kennen immers elkaars ‘naakte waarheid’ . Bovendien is de tijd dat er make-up werd gedragen in bed al lang gepasseerd. De magie en het mysterie rond de teerbeminde tegenpartij maakt dus plaats voor gedeelde intimiteit en een intense vertrouwensband waarin eerlijkheid primeert: dus geen discussie meer over hoeveel pinten er precies werden gedronken na het werk, wie de rekeningen vergat te betalen, de vuilniszakken moest buitenzetten en over wie de scheet onder het laken heeft gelaten. U ként elkaars tekortkomingen en troost Uzelf met moeders woorden dat er “aan iedereen wel iets mankeert!”

Maloja

222145411-cm4-maloja-14-jarige-meisjes-gids-1961

15 winters geleden boemelde ik in een oud stuk schroot met de Christelijke Mutualiteit door de Zwitserse Alpen op weg naar het zevenste knoopgat, Maloja. Voor velen de enige manier om ooit de charme van wintersport te ontwaren …

De tien uur durende busreis had van mijn achterste een stuk rosbief gemaakt. Een goed begin van wat een sportieve week moest worden. Gelukkig bood “Sonic Youth” in de discman soelaas, waardoor ik de plaatselijke ‘Ellie en Rikkert’ ook niet langer door de radio hoorde kwinkeleren. Aan het eindstation lag het statige Maloja Palace, een afgeleefd jeugdhotel met kostschool-allures dat sinds het jaar ’62 quasi onveranderd was gebleven.

We moesten ons onmiddellijk omkleden voor een ‘ijsbrekend’ kennismakingsspel in open lucht. Bij gebrek aan beter had ik een skipak geleend van de moeder van een schoolvriendin: een purperkleurige moffel uit de jaren 80, afgebiesd met fluoroze lintjes én epauletten conform de toenmalige modetrend. Daardoor lag ik meteen goed in de groep! Hoewel niemand een kamer wou delen …

De volgende ochtend werd ons meteen een stevig ontbijt geserveerd teneinde de dag in de snijdende vrieskou te overleven: “wienerschnitzel mit sauerkraut und bratkartoffeln” en voor de liefhebbers nog een gebakken ei met “hüttenkäse”. Meteen daarna stond een ski-initiatie gepland voor degenen die nog nooit op skilatten hadden gestaan (of nog niet op de pot zaten). Den uitleg over ‘de zwarte piste’ kreeg letterlijk bijVAL toen mijn latten ineens los klikten en ik met m’n verkleumde smikkel tegen de ijzige vlakte kwakte!

’s Middags volgde nog een mountainbike- en overlevingsparcours, een groepsspel en een vier uur durende bergwandeling op sneeuwraketten (lees: veredelde vliegenvangers onder veel te grote sneeuwboots gemonteerd) Ik zag eruit als een paarse yeti met een houten been! Het enige wat ik wél graag deed, was op een vuilniszak van een flauw heuveltje afglijden. Alleen jammer van die ondergesneeuwde koeienvlaaien…

Tijdens de après-ski kregen we een kop zure geitenmelk en een stuk Toblerone waar ik dan nog een tand op heb gebroken. Een winterlief kon dus ook al vergeten! En daarna vroeg naar bed zodat de leiding zich eindelijk zat kon zuipen. Op de laatste dag had ik het écht moeilijk om niet uit pure miserie van ‘den teleferiek’ te springen. Ondanks de nostalgie verwondert het me dus niet dat het complex vorig jaar verkocht werd “wegens slinkend succes bij de jeugd.”

Tschuss Maloja, ik ga nog wel eens skiën op de Bararque Fraiture!

Solden

solden

Beste klant,

Zoals U weet zijn de solden begonnen, een periode waarin het verkooppersoneel zichzelf ervan moet weerhouden wanhoopsdaden te plegen in de stock. Om dat te voorkomen wens ik een aantal richtlijnen mee te geven die U met aandacht placht te lezen vooraleer U zichzelf weer als een wild, ongemanierd zwijn op de winkels stort.

Ten eerste zou ik willen vragen om niét voor openingstijd aan de voordeur te staan trekken noch met het personeel mee binnen te sluipen. De werkdag loopt van 10h tot 18h30. Gun hen tenminste de tijd de obligatoire sloten koffie en Monster-drink tot zich te nemen teneinde die acht uur in het helse rattennest te overleven.

Eens binnengekomen is het de bedoeling dat U van de origamisch geplooide stapels kledij het bovenste stuk neemt en niet het onderste. We spelen hier geen Onderuit (van MB). Daaronder vallen ook het verbod op ‘pootje-lap’ en het knevelen van andere klanten die toevallig hetzelfde kledingstuk willen kopen. Zo niet kunt U dat shopping budget beter besteden aan een cursus agressietherapie. Ik volg dat ook. Sindsdien kan ik de neiging om U door de vleesmolen te willen draaien nagenoeg volledig onderdrukken. Tenzij U weer eens met alcoholstift de prijzen probeert aan te passen, kledij wegmoffelt of ze met opzet beschadigt om meer korting te verkrijgen natuurlijk…

Voorkruipen, schelden of drummen wordt ook niet getolereerd. Wij begrijpen dat niemand zich graag in de moshpit waagt maar met Uw bloot gat staan draaien in het midden van de winkel is geen alternatief. Iedereen wacht zijn beurt af. Het is tevens verboden molshopen en vogelnesten van kleren te maken in de pashokjes noch er ‘cadeautjes’ in achter te laten zoals alarmen van gestolen goederen, vuile neusdoeken, zweetkousen met gaten, maandverbanden of Uw versleten onderbroek (ja, die hebben we écht al eens gevonden). Geld mag wel.

Raap alstublieft de kleren die U gepast hebt op en hang deze netjes terug op de kapstok. De KAP-STOK: dat houten haak-ding, remember? En het liefst niet achterstevoren, binnenstebuiten en ondersteboven. En nee, één minuut voor sluitingstijd mag U niet nog “even snel een kijkje nemen” om ons vervolgens nog tot acht uur bezig te houden en dan te beslissen om te wachten tot er 70% af gaat in plaats van 60. Wij slapen hier niet.

En neen, we doen er niets extra af “omdat U het bent.” U bent een zwijn gelijk elk ander.

Wij danken U

Keukentafel

180496_1869538815312_4750832_n

Ik heb maar één kerstwens en dat is dat jij, keukentafel, ons ook dit jaar terug samenbrengt om het leven te delen. Net zoals je dat de voorbije vijftig jaar hebt gedaan. Je werd als jong modesnufje door mijn grootouders geadopteerd en in de keuken geplaatst, met uitzicht op het tuintje. Nu ben je een gehavend stuk hout, met rimpels, zoals wij allemaal. Aan jouw zijde zagen we de seizoenen voorbij gaan, hebben we de mooiste verhalen verteld, gelachen, (vals) gezongen, geweend en vaak gezaagd tot je ervan kraakte. Vrienden, familie, buren en den onderpastoor samengebracht om te zondigen tegen alle goede voornemens…Als dank hebben we je versierd met begonia’s of petunia’s en je gekleed in de schoonste toiles cirées!

Op jouw rug hebben we ettelijke aardappelvelden gejasd, de lekkerste soepen verorberd, de zoetste confituur op ons brood gesmeerd en taarten geserveerd met koffie in gebarsten chinoiserie. Hebben we brieven, vrolijke verjaardagskaarten, kattebelletjes en cursiefjes geschreven, glazen geklonken en de roes uitgeslapen, het linnen gestreken, gebeden en ons geloof verloren, gedansd en “gesmost” in elke betekenis van het woord. Hebben we gebabbeld en gegrabbeld in de scrabble-zak, tot in de late uurtjes, tot de slaapmuts-fles was uitgekuist. Of een tête a tête gehouden tot zonsopgang omdat we niet konden slapen…

Stilzwijgend heb jij ons horen wensen en verwensen, kakelend, keuvelend en kletsend horen ‘komeren’. Was je getuige van de aankondiging van ons eerste lief, job, huwelijk, baby of de misbaksels in de oven. Toen niemand luisterde, deed jij dat wel. Toen iedereen zweeg, liet jij ons praten. En je hebt veel gezien maar het aan niemand door verteld. Laat de sterren vannacht nog eens vallen zodat we kunnen wensen dat je nog wat langer bij ons blijft…We vinden je zo gezellig.

De fiere pauw…

5749

Lieve lezertjes,

Ik moet jullie spijtig genoeg meedelen dat ik gisteren, op de blogawards, niks heb gewonnen. Geen award dus, geen rozen, geen ‘speekmedallen’ en geen column in Knack. Een van de sponsors was Lidl, die trouwens ook een award uitreikte. De winnaar mocht een heel jaar de folder opleuken met ‘imagoverhogende’ tekstjes over frikandellen voor fijnproevers, de dagverse diepvriesvis en de koppijnwijn van de week… Zélfs dat heb ik niet gewonnen…Yes, I feel Lidl!

Een teleurstelling zou ik het niet meteen noemen, er heerste hoogstens een lichte verbazing over al dat manillen met doorgestoken kaarten. Gelukkig waren er cocktails voorzien om het fiasco door te spoelen. Met de borrelhapjes (ook Lidl) hadden ze helaas de bal(letjes) misgelagen. Vooral die slappe kaasballetjes met synthetische truffelschilfers en de coquilles saint caouchoucs zijn me bijgebleven…

Afgezien van de nederlaag heb ik me die avond wel vermaakt. Geëntoureerd te zijn door de beaumonde van het sociale medialandschap en te kunnen networken met hippe facebookfairies, youtubejuppies en pronte pinterestprinsessen gaf me even het gevoel iets bereikt te hebben in het leven…Een onbeschrijflijk gevoel! Beetje zoals constipatie.

Maar hoe je het ook draait of keert: een pauw zonder staart is niet veel beter is dan een gepluimd kieken. Gelukkig kan ik mijn verlies heel gemakkelijk plaatsen. Ik koester totaal geen rancune jegens de jury of het tijdschrift noch nijd en jaloezie tegenover mijn (ongetwijfeld minder interessante) medekandidaten. Dergelijke emotionele escapades kan ik tegenwoordig goed onder controle houden middels een aangepaste therapie, gebaseerd op de principes van Gilles de la Tourette en de juiste dosis medicatie.

Ik wil bij deze wel nog eventjes meegeven dat ik mijn Knack-abonnement daarnet heb stopgezet. Ik wens namelijk niet langer reclamedrukwerk van gerecycleerd papier in mijn bus te ontvangen.
En ja, die verdomde pillen zijn op!!!

Klaagmuur

dyn003_original_307_425_pjpeg_2624656_e70efe7b868381f9e95118fd019f58d6

Ik vond de woorden niet direct om je te troosten toen je je hart kwam uitstorten over je najaarsdepressie. Daarom heb ik je dit briefje geschreven dat je ongetwijfeld zal opmonteren en je nieuwe moed zal inblazen om je te handhaven tijdens deze moeilijke periode.

Je bent nu inderdaad al een jaar werkloos. Lui zou ik je, zoals vele van je vrienden-criticasters, niet durven noemen. Eerder enorm gemotiveerd om geen klop uit te voeren. Wie afgesneden is van de maatschappij raakt al snel in een spiraal van negativiteit en doemdenkerij wat inderdaad, zoals je zelf al aangaf, tot een negatief zelfbeeld kan leiden. Maar middelmatigheid is toch geen misdaad? Niet elke grijze muis hoeft zich per se een bonte kaketoe te wanen. Jij blinkt zodanig uit in saaiheid dat je de kwaliteiten van anderen in de verf zet. Is dat niet mooi? En ik begrijp je frustraties over het feit dat je nooit een topjob hebt gevonden en het je niet gelukt is om hoger op de ladder te klimmen. Maar wie onderaan de ladder bengelt, kan ook niet vreselijk laag vallen. Elk nadeel heb z’n voordeel, beste vriend.

Je wilde net zoals iedereen meer poen verdienen en minder kilo’s op de weegschaal zien. En dat heb je allebei voor elkaar gekregen. Weliswaar andersom, maar je kan niet alles hebben in het leven. En geloof me, jij hebt al veel! Vooral veel miserie, tegenslagen, schulden en zwarte gal. Sorry, grapje… Die bittere pil kunnen we maar beter met een dosis humor inslikken, nietwaar? En eigenlijk bewonder ik je ongebreideld pessimisme! Ofwel krijg je gelijk ofwel word je aangenaam verrast door het tegendeel. Een win-win situatie, me dunkt.
Je wilde een mooi huis kopen en een vaste relatie. Dat is toch ook eventjes gelukt? En ik weet dat je me kwalijk neemt dat ik nog steeds niet naar je nieuwe stulp ben komen kijken. Maar ik beloof dat ik zéker eens kom piepen zodra je ex en haar minnaar eruit zijn getrokken en het huis weer te koop staat. Ik ben tenslotte ook nog steeds opzoek naar een leuke woning. En vrienden zijn er toch om elkaar te helpen, hé?

Ik voel me op mijn beurt dan weer vereerd om immer je steun en toeverlaat te zijn, de klaagmuur tot wie je je keer op keer wendt: toen je dak was weggewaaid bijvoorbeeld, je wagen werd gestolen, toen je hond werd overreden, je haar uitviel en toen haarwerken Smedts* geen hondenhaar op mensen bleek te transplanteren… Alle grauwe gekheid op een stokje: ik hoop dat je er snel bovenop komt zodat we samen je verdriet kunnen gaan verzuipen. Je drankprobleem is nu even bijzaak. 

Tot gauw en een dikke knuffel

* Alle gelijkenissen met een echt haartransplantatiebedrijf dat ook Smedts heet, berusten louter op toeval…

Allerheiligen

images

Ik zie er vandaag ongetwijfeld slechter uit dan op dat Halloweenfeestje van gisterenavond. Misschien het ideale moment om eens stil te staan bij de eerste rimpels die de eigen, onvermijdelijke vergankelijkheid inluiden.

Alsof dat nog niet triestig genoeg is, mogen we vanmiddag nog eens met de familie naar het kerkhof tjaffelen om er een pot verslenste rozekes neer te poten. De requiemmis werd dit jaar gelukkig afgeschaft. De parochiekerk ook…

Ondanks de bitterzoete nasmaak blijft Allerheiligen echter een unieke traditie; het moment waarop moeders kapsel meestal even volumineus gecrepeerd wordt als de chrysanten die we deze week in een tuincentrum kochten, waarop de mottenballen uit de zwarte mantels worden geslagen en de christen-mens in ons nog eens van onder het stof wordt gehaald ter ere van de dierbare (vaak onbekende) doden.

Op deze zonnige zondagmiddag moeten wij ons dus contenteren met een uitstap naar het grijsgrauwe dodendorp Campo Santo. Een unheimliche plek die een onmiskenbare, ambivalente melancholie in ons doet ontspruiten…

De dodenherdenking bestaat bij ons doorgaans uit een moment van sereniteit, stilte en bezinning over het afscheid des levens. Oftewel: twintig volle tellen ter plaatste blijven trappelen voor de grafzerk, niet proberen lachen en doen of we triestig zijn terwijl mémé vijf Wees Gegroetjes en Eer aan de Vaders prevelt. We moeten die 500 euro “liggeld” toch eer aan doen? 


Gelukkig krijgen we daarna allemaal ne pannenkoek met “potsuiker” en een bakske ‘troost’ om het verdriet door te spoelen: ne cappuccino met nen dikken toef slagroom, karamelsaus en chocoladeschilfers.
Pannenkoeken, koffie en ’t kerkhof?  Must be november! ‪#‎lovetraditions‬

Homo alcoholicus

queen-latifah

Beste alcohol,

We hebben altijd al een passionele, ambigue relatie gehad. Maar nu ben je te ver gegaan!

Wij hadden een afspraak en jij hebt je daar niet aan gehouden. Je had me gezegd dat ik enkel moest afdokken en drinken. En jij zou me op jouw beurt een fantastische avond bezorgen waarin ik de show zou stelen. Je zou me innemend, grappig, sexy en interessant maken, weet je nog? Ik zou de ster van de dansvloer zijn, geliefd door alles en iedereen…

Maar na 8 uur afzien en nagenoeg hersendood verklaard te zijn geweest, ken ik ondertussen de waarheid. Mijn vrienden (als ze zichzelf zo nog willen noemen) hebben me immers alle gênante verhalen uit de doeken gedaan, de foto’s getoond die me tot in der eeuwigheid zullen achtervolgen, mijn avant-gardistische dansmoves en dubbele tong geïmiteerd, alsook die openstaande rekening betaald die me doet vermoeden dat het erg laat geworden is.

Het feit dat ik de volgende dag eigenlijk moest werken kon je dus blijkbaar ook geen moer schelen! Als ik ineens in het toilet een poster sta te zoenen, luidkeels “La paloma blanco” sta te kwelen voor heel het café, hartsgeheimen en hoofdzonden op tafel smijt, al mijn spullen verloren ben en de horlepiep sta te dansen met pindanoten in mijn neus, is het tijd om me te zeggen dat het welletjes is geweest, goddammit! Jij verkneukelt je natuurlijk in het om zeep helpen van mijn goede reputatie en zelfvertrouwen. Ik gelóófde je toen je me influisterde dat ik op Queen Latifah geleek…Een leugen. En binnenkort sta je weer met een ander onschuldig slachtoffer aan te toog te flirten, terwijl ik buiten sta te verkleumen omdat ik geen enkel café meer binnen mag. Klootzak!

Ondertussen gaat het iets beter. Om terug op krachten te komen en die jankende kater te verdrijven heb ik een goed ontbijt genomen, denk ik… Ofwel was dat een heel creatieve omelet, ofwel het avondmaal van gisteren dat terug op mijn bord is beland. Ik durf niks nog met zekerheid zeggen. Wat ik wél weet, is dat den apotheker goed aan mij verdiend heeft met al die paracetamol. Evenals die boekenwinkel waarvan ik de integrale voorraad muntjes heb opgekocht. Bedankt om me dus weer eens een loer te lappen, me te misleiden, me berooid en badend in schaamrood achter te laten. Sorry, ook al ben je een lekker ding, ik verlaat je (zéker tot volgend weekend)!