Sarah De Grauwe -De Grauwe Gekheid

Een voormiddag in de doe-het-zelfzaak. De mannen hebben zich voor de gelegenheid helemaal uitgedost: stoere cargo short, werkbottines en een t-shirt vol verfvlekken en stofvegen zodat iedereen goed kan zien dat ze hard aan het werk zijn. Onder de arm dragen ze allerlei lijstjes en zelfgetekende plannetjes die ze met veel zwier openzwaaien wanneer ze de verkoopmedewerker vragen waar de Polyfilla staat of waar de hamers hangen.
De echtgenotes staan erbij en kijken ernaar. De een draagt hoge hakken, de andere een stel gemakkelijke slippers, maar het achterliggende idee blijft hetzelfde: de dames hadden dit weekend eigenlijk andere plannen. Toch hebben de mannen graag dat hun vrouwtje meekomt ‘om te helpen kiezen’ of ‘om iets te dragen’. In werkelijkheid is het een grote praalvertoning, een grote sausage-fest: mijn boormachien is beter dan jouw boormachien, mijn planken zijn dikker dan jouw planken, ik doe-het-zelf nog méér dan de doorsnee doe-het-zelver. En daar staan ze dan te blinken; de klussers, de verbouwers en de tuinliefhebbers. De doe-het-zelfzaak is een speelgoedwinkel voor grote jongens: industriële stofzuigers, knorrende kettingzagen en elektrische snoeischaren, je kunt er werkelijk álles krijgen om je interieur of tuin volledig mee naar de kloten te helpen. Ondertussen googelt vrouwlief al het nummer van een vakman en het Rampenfonds. Als ze vraagt waarvoor al die dure spullen in de winkelkar eigenlijk dienen, antwoordt hij koeltjes dat ze zich daar niét hoeft over te bekommeren. Hij kan toch niet zomaar zeggen dat die Hollandse Youtuber dat zo had opgelijst, maar hijzelf eigenlijk in de verste verte niet weet wat ermee aan te vangen?! Hoe dan ook, in de oren van de doe-het-zelver klinkt ‘we zullen wel zien hoe we dat allemaal gaan doen’ altijd beter dan de offerte van bouwfirma Verschraegen.
Ps: voor wie geen zin heeft om urenlang achter zijn geliefde klusser aan te drentelen: bij de kassa verkoopt men Sudoku’s, bier en zakjes paprikachips…

Dat er geen zekerheden meer zijn, hoor ik een vrouw zeggen terwijl ze klaagt over het weer. Ik vind die warmte best bevrijdend aangezien ik mij op zulke dagen niet bijzonder verplicht om er op mijn best uit te zien. Ach wat, melkflessen bloot, teenslippers aan en het haar nonchalant opgebonden in een ‘coupe vogelnest’. Laat staan dat ik me op zulke dagen waag aan uitbundige maquillage… Tenzij u zou willen weten hoe een Jackson Pollock eruit ziet op mijn smeltend smoelwerk.

Maar dan zijn er van die diehards die met de schminkdoos zijn vergroeid. Zoals de kassiersters van de Albert Heijn bijvoorbeeld. U kent ze wel; ze hebben van die kastlades boven hun ogen, zo van die Bert van Sesamstraat-wenkbrauwen waarmee ze je aankijken met een blik van blijdschap, boosheid, verbazing en verwardheid tegelijk. Heel vervelend.

‘Nemen jullie maaltijdcheques?’ vraag ik. De blik onder die balken spreekt: LOADING EMOTION. Je moet enkele tellen wachten. Ondertussen vraag ik me af hoe ze die afdaken daar feitelijk op schilderen. In gedachten zie ik die kassierster sjabloontjes uittekenen aan de keukentafel; dikke, dunne, hoge, puntige en rechthoekige vormpjes, parabolen en hyperbolen, whatever fits the mood. ’s Morgen moet je dan wel meteen goed kiezen want eens ze erop staan, hoor je je naar de vorm van die wenkbrauwen te gedragen. De hele dag. Want zelfs met 40 graden houden die ondingen stand, dus geen moodswings!

‘Neen, madam, geen maaltijdcheques,  althans deze niet,’ antwoordt ze nors omdat ik de boel ophoud. Ik mopper terug. Haar wenkbrauwen krommen like two bridges over troubled water. Ik betaal uiteindelijk met wat het einde van de maand nog rest en zeg dat ik geen spaarzegels hoef.

‘Bedankt en tot ziens,’ roept ze daarna vriendelijk, hartelijk, boos of lichtjes sarcastisch. Wie zal het zeggen. Er zijn geen zekerheden meer…

De laatste tijd lijkt het wel of er ‘baartijd’ op mijn voorhoofd getatoeëerd staat. Voortdurend polst men naar mijn ‘kinderwens’, de wens waar ik zelf geen weet van heb. Dan antwoord ik bijdehands dat mijn houdBAARheidsdatum inmiddels verstreken is en het waarschijnlijk bij de aanschaf van twee katten zal blijven. En zelfs dáár twijfel ik over want men mag het houden van huisdieren niet onderschatten! Denk maar aan de kosten van het voer, de kattenbakvulling en het aantal stofzuigerzakken dat je aan die beesten verslijt. En overal haar! Nu ja, tegenwoordig ligt het haar van mijn man ook overal rond. Ik heb vorige week zijn kruintje in de afvoer van de douche teruggevonden. Hij keek ernaar alsof er nog iets voor te zeggen viel… Helaas voor hem maar gelukkig voor mij is ’s mans haaruitval een eenmalig fenomeen. Het ruiven van de katten, daarentegen, een jaarlijks wederkerende ellende. Je mag ze ook niet vergeten te eten geven. Daar heb ik ook niet bepaald een goed oog in, als ik terugdenk aan die beklagenswaardige Tamagotchi die bij mij na enkele dagen al onder de groene zoden lag. Natuurlijk zijn er ook voordelen aan het houden van katten: ze spinnen en dabben zo lief, en ze vleien zich tegen je aan, zélfs wanneer je ze net voor smerig, stinkend rotbeest hebt verweten als ze weer eens een haarbal op de mat hebben achtergelaten, tegen het bed hebben gesproeid of ongevraagd hun afvoerputje in je gezicht kwamen duwen. Wie het op de keper beschouwt, zal echter veel paralellen vinden tussen het houden van kinderen en van katten. De grootste gemene deler (en het ís misschien gemeen van me): als het niet meevalt, hang je er de komende 20 jaar aan vast. Het enige voordeel van kinderen is dat de aanschaf ervan volledig gratis is. Maar laat ons een kat een kat noemen: goedkoop blijkt achteraf altijd duurkoop!

Dat mijn moeder een speciaal mens is zal niemand ontkennen, behalve zijzelf misschien. Ze heeft altijd al een beetje een slag van de molen gehad maar ze draagt die scherts met sier. Het is pas de laatste jaren dat de mensen haar ‘een braaf wijveke’ beginnen te noemen. Ze denkt er sinds kort zelfs aan om een maltezertje te nemen, en dan weet je het met zekerheid: moeder wordt oud. De tijd dat ze met twee flessen Chardonnay op tafel danste is duidelijk voorbij. De wilde haren zijn grijs gemarmerd, slechts eenzame stressen nog gekleurd met acajou van Garnier, een overblijfsel van haar ‘spirituele periode’. En zo had ze er destijds veel, periodes. Zot of niet, vandaag zet ik mijn moeder in de bloemetjes, hoewel zij ze liever nog eens zou willen buitenzetten. Maar de kurk blijft voortaan wel op de fles. Dat hoop ik althans, voor ieders bestwil. Het zal vanmiddag wel weer koffie-met-gebak zijn. Dat eten brave wijvekes immers graag. Ik heb voor de gelegenheid een kaartje geschreven met een luchtig versje over hoe zij de allerbeste moeder is. Een leugentje verpakt in bolletjespapier want we weten allebei dat dat klinkklare kletskoek is. En die menopauze maakt van haar nu ook niet meteen de allerliefste. Integendeel… Niet allerbest, niet allerliefst, niet allermooist, niet allersterkst, noch allerslimst maar gewoon een mens. En het doet deugd te weten dat mijn moeder ‘ook maar een mens is’. Misschien is dat wel wat we allemaal willen zeggen: ma, we zien u graag omwille van de kleine kantjes, omwille van al die rare trekjes en heerlijke défauts. Dat is toch uiteindelijk, wat mij betreft, wat onze moeders onze moeders maakt…

De tijd van de geschreven brieven is voorbij en voor ansichtkaartjes is het nog iets te vroeg op het jaar. Neen, er zit op dit moment alleen maar ondeugd in de brievenbus: rekeningen en verkiezingspropaganda. Ik weet niet wat ik erger vind. Mijn ‘geen reclamedrukwerk’-sticker heeft de stortvloed aan politieke nonsens helaas niet kunnen tegenhouden. Men beschouwt die pamfletten waarschijnlijk niet als reclame maar als een middel om de burgerzin aan te wakkeren. Bij mij heeft het alvast gewerkt: ik had wel zin in een burger en heb de sympathieke kop van Veli Yüksel gebruikt om de bijbehorende aardappelen op te schillen. Toegegeven, die glimlach werkt aanstekelijk; het kan aan mij liggen maar ik hoorde die man gedurig ‘smakelijk eten’ zeggen. Het zou me dus niet verbazen dat er effectief een verband bestaat tussen mensen die graag boerenkost eten en de verkiezingsuitslag van de CD&V. Dat hebben ze goed gedaan. Want er zijn er ook andere, die met hun arrogante kop meteen de eetlust bederven en waar ik dus nooit mijn aardappelen zou op schillen… Ik noem geen namen, u mag zelf aanvullen.
Ik hou in het algemeen niet van post, zeker niet wanneer de postbode aanbelt. Dat betekent een aangetekende brief, en dat betekent dan weer betalen, zo mogelijk nog méér dan anders, met een Belgische hoogdringendheid die je het dubbele aan administratiekosten oplevert als je niet op tijd afdokt. En heel soms belt hij aan om een pakje af te leveren dat mijn vriend online heeft besteld, maar ook dat voorspelt meestal niet veel goeds. Onlangs heeft manlief een paar laarzen in paardenvel gekocht. Niks mis mee, hoor ik u denken, ware het niet dat ze in China van dat paard een luipaard hadden gemaakt. En ze klikklakken, die schoenen. Hij trekt er op straat alle aandacht mee. Laatst zaten we op café een biertje te drinken en had hij die ondingen ook weer om. Ik weet niet of het nog ‘kattentijd’ is maar Loco, de cafékater, zag die lekkere beestjes onder het terrastafeltje wel zitten. Omdat de dames niet bijzonder gewillig waren, heeft Loco van verontwaardiging in mijn vriend zijn tenen gebeten. Gelukkig kunnen post-order problemen gemeld worden bij de klantendienst van b-post. Die mensen kunnen er vast boeken over schijven… maar dat kunnen de klanten ook en in dit geval is the pleasure all mine