Sarah De Grauwe -De Grauwe Gekheid

Het weer typeerde onze (be)stemming: grijs. In de glazen gaanderijen van RVT “Christine” werden we onthaald door een ontvangstcomité van rolwagens. En door een delegatie knikkende knieën en zilveren (of purperen!) permanents begroet middels een bescheiden “ ‘ndaaaaaag”.

Op kamer 85 troffen we ‘de bomma’ aan, die sinds kort officieel inwoonster werd van deze rimpelresidentie. We maakten ook kennis met het verplegend personeel dat volgens mij op commissie werkt voor “Lapperre hoorapparaten” want we waanden ons bij momenten eerder in een dancing dan in een rusthuis. “Hebt ge uw pillen al gepakt, José”, “Zijt ge uw sloefen weer kwijt, Lucien?!”, “Neen, Roger, ’t is nog geen kerstdag!” U kent het wel…

Op den duur begonnen we bejaardenbingo te spelen. Kruisje zetten als je hoort: “Hebt ge al bezoek gehad vandaag?” BINGO! “Nog wa koffie?” BINGO “Moet er melk in?” BINGO! “Hoe is ’t me uw nieuwe heup?” BINGO! Etc.

Bomma’s piepkleine kamertje werd opgeluisterd door charmante familieportretten en beeldjes die ooit de vensterbanken van haar huisje in de Madeliefjesstraat opfleurden. Verder stond er nog een ergonomische zetel, een commode in vloekende empirestijl en een grenenhouten ‘beddenbak’. Letterlijk… Opdat de bewoners niet uit bed zouden vallen of ’s nachts op de wandel zouden gaan.

In bijna iedere ‘cel’ hing een kruisbeeld (met uitgemergelde Christus) om de bewoners op te vrolijken. En een vergeeld trouwportret met een partner die waarschijnlijk al lang overleden is.

Tussen de vijfendertig azalea’s die de bomma in ontvangst had mogen nemen, ving ik een glimp op van kleurige wenskaarten met goedbedoelde doch ongelukkig gekozen opschriften als: “Veel geluk met je nieuwe woonst” en “Hoera! Een nieuwe start”. Tja, wat moet een mens zeggen? “De laatste loodjes wegen het zwaarst”?!

Op de gang deden ontplofte thermometerwaarden me naar een glaasje water snakken. Maar het beeld van een drijvend stel valse tanden van een medebewoonster, verdreef onmiddellijk de goesting. Om vijf uur werd ons gevraagd om bomma naar ‘Blok 1’ te brengen voor het avondmaal, waar een plak wittebrood met eenheidsworst op haar lag te wachten. Zoals gewoonlijk presenteerde ze ons de wafel die ze zelf had gekregen want dat doen grootouders graag, anderen verwennen met lekkers. Nu is het haar beurt om verwend te worden. Ze heeft hiervoor tenslotte haar huis (waar ze ettelijke decennia in heeft doorgebracht) en dierbare inboedel achtergelaten, afscheid genomen van haar vriendinnen en de parochie en haar dagelijkse wandelroute naar ‘de baan’ vaarwel gezegd…

Wie “Christine” ook mag zijn, we hopen dat ze goed voor ons bomma zal zorgen.

Kuchen, hoesten, proesten en pruttelen, borrelen, niezen, snotteren en snuiten! Het Brussels Filharmonic Orchestra is er niks tegen! U produceert zowat iedere onomatopee die men in de dikke Van Dale kan vinden om U te vertellen dat U griep hebt. Een zwetende thermometer bevestigt dat vermoeden. U voelt zich als een uitgewrongen schotelvod omdat de wc-pot vandaag meer heeft gegeten dan Uzelf…Saliethee, warme baden ‘ne grog’ en grootmoe ’s slaappillen mochten niet baten.

U wil wegkruipen in een donker hol, om er nooit meer uit te komen. Snurken als een beer in de winterslaap. U hebt citroenen, papieren neusdoeken met eucalyptusessence en keelpastilles gehamsterd om toe te komen voor een heel jaar. U zuipt vlierbessensiroop, al was het bionade, heeft een flanellen berenpyjama aangetrokken en de warmste, met schapenvel (en nog vijf andere beesten) gevoerde sloefen om de voeten gebonden. U heeft een wollen ‘sarze’ uit de kast getrokken en daaronder een nest gemaakt van warmwaterkruiken, kersenpitkussentjes en een gevaarlijk warm elektrisch deken. Een cocon die u enkel delen wil met een teerbeminde teddybeer waarvan ogen en ledematen reeds ontbreken.

U kreunt, U mekkert en U jammert. Kon Uw moeder nog maar eens een verhaaltje voorlezen, een wiegeliedje zingen of een verfrissend waslapje op dat voorhoofd leggen waar ondertussen een spiegelei op kan gebakken worden. Kwam vader Uw borstkas nog maar eens insmeren met Vicks of uw voeten “mummificeren”. Kwam bobonne nog maar eens naar boven met een tas warme melk (met vel) en een wolkje zoete honing. Of den bompa met ‘nen dreupel’ en een spel kaarten. Ze lijken opgelost in de tijd, zoals de bruistablet in het glas op uw nachtkastje…

Ik heb mij onder een mannelijk pseudoniem (en volgens het taalgebruik van de gemiddelde Belgische boerenknol) ingeschreven voor Komen Eten:

Hallo! Ik ben een jonge hobbykok met veel amfebities op gastrologisch vlak. Het klaarmaken van ridiculaire hoogstandjes voor vrienden is dan ook echt mijn ding. Het koken werd er bij ons thuis met de paplepel ingeslagen. Ik zou me daarom kandidaat willen stellen om mee te doen aan Koken Eten. Ook op persoonlijk vlak zou dit een enorme uitdaging voor me betekenen aangezien ik te kampen heb met het asperge-syndroom en hevige aanvallen van HTND. Maar mijn zuiderse look en Italiaanse charmes maken van mij een ware chicken dale! Van mijn neuroses zal op het scherm niks te merken zijn! Ik wil mijn gasten bij het binnenkomen graag verwelkomen met een glaasje Veuve clitot, opgefluisterd door een marsepino kers. Als voorgerecht had ik gedacht aan een vlinderdun gesneden gazpacho op een groen bedje van ricola en kruiden. Het hoofdgerecht zal iedereen doen tandwateren: gehaktballetjes op provinciale wijze met geroosterde pompons neufs en appelcomplot. Voor zij die het gegeven paard dan toch in de bek willen zeiken, is er het vegetanistisch alternatief: een vispannetje op basis van kalfsgebraad. Ik ben er zeker van dat het iedereen goed zal smaken. Zoniet, heb ik nog chicken Mcfishsticks in de diepvriezer zitten om me uit de noot te helpen…Maar laten we niet meteen uitgaan van een worst-kaas scenario. Mijn dessert wordt ongetwijfeld een hoogfluiter! Een chocolademaillot met sinaasappelgeste, een verloren wentelteefje en een expresso. Om punten te scoren op sfeer en gezelligheid zou ik samen met m ’n gasten de meringue of bolognaise willen dansen op slagermuziek. Vermits we in het thema blijven, kan dit niet mislukken! Ik voel het: I’ll be the champignon!

Je droeg een keurig colbertje en hét schrijvers- uniform bij uitstek: zwart. Net zoals je humor…Grappig dat van die kinnenkrabbende cultuurkakkers het altijd moeten hebben van zo ’n artistieke brilmontuur en een kapsel waar Herbert von Karajan nog een puntje kan aan zuigen. Zelfs je gesticulaties hadden iets weg van een dilettante dirigent. Je bood me een glaasje “vitte vijn” en een portie poëtisch seksisme aan waar zelfs Michel Houellebecq niet kan aan tippen. Jij bestelde “een doorrookte turf- whisky” en bij de tafel naast ons, een sigaret. Ongevraagd deed je me de gouden regels van de retorica uit de doeken. En dat met een danig aantal decibels opdat de hele tafel je goed zou kunnen horen. Desalniettemin wilde ik je pseudo- intellectuele prietpraat over Plato, Hugo Claus én uiteraard jezelf nog een kans geven. Helaas mondde dat bij jou uit in een megalomane monoloog en bij mij in ergernis en gênant geknikkebol. Jammer dat je je baret en bongo ’s was vergeten om die geforceerde beatnik ‘slang’ kracht bij te zetten. Dan was ik misschien wakker gebleven. Ik heb dus eigenlijk totaal niet geluisterd wanneer je me je uitgesponnen visie op ‘khunst’ en de intrinsieke waarde van literatuur uit de doeken deed. Al die moeite om je eruditie ten toon te spreiden heeft dus helaas geen zoden aan de dijk gebracht. Dostojevski kan om eerlijk te zijn mijn kloten kussen. Het enige wat ik van jou zal onthouden is dat je nog steeds vrijgezel bent omdat je jezelf zo graag hoort praten. Dat de façade die je vandaag weer eens hebt opgetrokken dringend aan renovatie toe is. En had je ook maar een minuutje je mond gehouden, dan had jij van mij geweten dat ik ook satire schreef. Sorry…

De kleinhandel is terug aan een opmars bezig. Iets wat alleen maar aan te moedigen valt in precaire economische tijden. Maar eerlijk, hoeveel latte’s en riant gegarneerde cappuccino’ s moeten we zo nog in ons kas slaan vooraleer de theedoek in de ring geworpen wordt? Ze schieten als paddestoelen (lees: parasolzwammen) uit de grond: espressobars met bebaarde barista’s en theehuisjes met huisgemaakte patisserie “op grootmoeders wijze”. En ook de gastronomische hamburgertenten, bagelbars, soepbars maar ook bijdetijdse wasserettes, barbiers en verpakkingsloze buurtwinkeltjes vind je nu op elke hoek van de straat.

In een minimalistisch, Scandinavisch kader presenteren de jonge eigenaren hun producten: veel hout, retro elementjes zoals oude waspoederdozen en rieten manden, een krijtbord met seizoenssuggesties, aftandse schoolkrukken om je héérlijk op neder te vleien en in iedere hoek een statige cactus of sanseveria. Je pseudo- gezonde doch trendy maaltijd wordt geserveerd in roestige teiltjes; zoals men dat vroeger, in de goeien ouwen tijd deed…(ah ja?!) En ook je thee en koffie worden in gebarsten glazen gegoten om het vintage karakter extra in de verf te zetten. Aan de gevels prijken stoere mannennamen zoals “Gustaaf” en “Fernand” die de zaak meteen een sterk, succesvol en sympathiek karakter toemeten. Of cryptische, contaminerende spitsvondigheden en gevatte doordenkertjes van wat de zaak je te bieden heeft. Je groenteboer heet vanaf nu “Pret”, de fietsenwinkel (die overigens enkel nog koersvélo’s verkoopt) “Eddy”, de bioslagerij “be-wust” of “Kiek ’n børst” en die nieuwe bruine kroeg simpelweg “Z.A.T.”

Hoor je het nog steeds donderen in Köln of weet je nog altijd niet waar de klæpel hangt? Bezoek dan eens een van de talrijke Foodtruck Festivals die deze zomer hun ronde doen in Vlaanderen. En niet getreurd, jijzelf kan ook zo’n lucratieve zaak uit je hoge hoed toveren, hoor! Koop bij garage Vanderlinden een krakkemikkige camionette, een lekje pastelverf erover en draai er je eigen hippe nougatbollen!

Beste testaankoop,

Mag ik vriendelijk doch met aandrang vragen het huidig assortiment “zomercosmetica” (verkrijgbaar bij de doorsnee drogisterij) te herevalueren en eventueel, bij gebrek aan efficiëntie, uit de winkelrekken te verwijderen? Ik verklaar mij nader:

Daar ik een voltijdse baan bekleed, in een pand waar niet het geringste zonnestraaltje overlevingskans wordt geboden, ben ik bij terrasjesweer genoodzaakt om beroep te doen op producten die mij toch enigszins een ‘zomerlook’ kunnen bezorgen. Maar dat is dus kennelijk niet zonder gevaren…Vooreerst nam ik mijn benen onder handen met waxstrips. Bij het aanbrengen van de hete was heb ik echter mijn billen verbrand waardoor ik nu rondloop met twee geglaceerde jambonneau’s. En ook die twee speklappen waar ooit wenkbrauwen hebben gestaan, bezorgen mij niet dat beloofde “wellnessgevoel” van op de verpakking. En ik weet niet of de afzetmarkt van waxstrips zich doorgaans tot de hottentottenpopulatie beperkt, maar 10 cm won’t do the trick! Dan maar de pincet bovengehaald om het huzarenstukje af te maken.

Een bus “bruin zonder zon” leek me de aangewezen oplossing om mijn transparante benen een lekker kleurtje te geven. Maar tenzij met “een natuurlijke goudbruine gloed” eigenlijk “zo oranje als een wortel” wordt bedoeld, is het goedje geen echte aanrader. Dat krijg je met Nederlandstalige handleidingen die door Chinezen worden geschreven. Had ik ze maar zoals grootmoeder met cichorei ingesmeerd! Dan maar een lange rok gekocht om de boel te bedekken. Islamisering is toch in de mode…

Om mijn haar te transformeren naar die Baywatchwaardige, zongebleekte beachwaves schafte ik mij een “Summer hairspray” met kamille- extracten aan. Na een halfuur kon je er dreadlocks van draaien. Bovendien sloeg het groen uit door het hoge halte “verzorgende” PPG’s, PEG’s en minerale zouten. Precies kalksteen! Een strooien hoed moest het fiasco camoufleren. En inderdaad, het verschil tussen stro en haar was amper te zien.

Met het parfum “Potpourri d’ été” heb ik me letterlijk de resterende Belgische bijenpopulatie op de hals gehaald. Ondanks het feit dat de moed me in de schoenen zonk, wilde ik de zomermaquillage nog een kans geven. Met mijn rococotintje zou men mij er namelijk van kunnen verdenken loodsupplementen te slikken…Een laagje primer, concealer, pore refiner, serum en dagcrème onder een dekentje van bruine font de teint, shaper, bronzer en matifiërend poeder. Verder nog eyeliner, mascara, oogschaduw en lipgloss. Maar eenmaal buiten smolt dat tweede gezicht er door de warmte en onder invloed van de zwaartekracht natuurlijk onmiddellijk af. Wie de film “Dead in Venice” gezien heeft, kan zich er ongetwijfeld iets bij voorstellen…

Ik pleit vanaf heden dus voor plamuurcensuur!

Met gefrustreerde groeten,

Sarah

Juli. Men ambieert “Het grote Plezier”: feesten, reizen, dansen, vrijen, zuipen en terug feesten. De zomer impliceert excessen en obligatoire decadentie, liefst vastgelegd op een serie selfies en genante kiekjes die veel ‘likes’ moeten scoren. Mensen lijden aan acute ‘festivalitis vulgaris’.

Maar wat doe je als die haast Breugheliaanse zomerzotheid jou niet aanbelangt? Wat met de mismatch tussen geforceerd amuzement en je onveranderde gemoedstoestand? Dan lijd je misschien aan de zomerziekte. De onmiskenbare ‘sommerschmertz’. Iedereen maakt avontuurlijke plannen, behalve jij. Iedereen heeft vrij, behalve jij. Iedereen post wilde vakantieverslagen, behalve jij. Iedereen heeft geld om vermaak te financieren, behalve jij. Het enige zeezicht dat jij zal aanschouwen is dat op de ansichtkaartjes die je koelkast opluisteren.

Augustus. Je voelt je opgeslokt door de gulzige, geile, inhalige, vraatzuchtige zomermaanden. Verwachtingen van blijheid en plezier heb je (bij gebrek aan vanalles) niet kunnen inlossen en bezorgen je dat ongemakkelijke gevoel van leegte en verdwaaldheid. De grote mensenmassa lijkt geëvaporiseerd door de warmte. Tijdens een eenzame, melancholische wandeling denk je aan vrienden die genieten van elkaars gezelschap aan de Adriatische kust. Zij denken niet aan jou…Maar over enkele weken mag je ongetwijfeld telefoon van ze verwachten met de vraag of je tijdens een dinnertje hun vakantiefoto’s komt bekijken. Zucht.

De door jou gefrequenteerde winkels en horecazaken zijn gesloten wegens ‘jaarlijks verlof’. De pianoconcerto’s van de buurman blijven uit. En ook dat park waar jij normaliter kunt onthaasten en mogelijks een vakantiegevoel zou kunnen opsnuiven, werd helaas ingepalmd door onbekende thuisblijvers, picnickers, gemonokiniseerde zonnekloppers en joelende kinderen. Wat mis je de ingetogenheid op straat. De rust van de routine en intimiteit van de verplichting. De vertrouwdheid van het alledaagse…De uitgelezen periode om kerstcadeaus te shoppen.

Vandejoar én maanen halven trèwboek en tekik juust nog dinges op de fieste gedoan in ’t Gensch!

Vandeweke zaame bijveurbield in de kerke van ’t aalig Trezeke noar de tentuunstellinge van de puppe van theoater Magie  en ’t ‘oas van Alijng goan kaake. Ja santé maan ratse! Allemoale ‘andgemokte puppe woaroejnder ’t èwdste Pierke van Gent! Doarachter én we nen buuttocht gemokt op de Laaie. En ‘k was kik weere van ’t Lam Gods geslegen oe schuune dat dadier allemoale es in maan Gent. Toen dak uit da buutse staptege zaggek wel zu bliek of nen ietekoeke van den oenger. Doarmee da we nog ne luukwust en draa mastelle vertoereloet én in fretcafé den “Charlie”!

Toen damme weere kierdege noar den otto schootet oengs te binne damme weer den uuftvogel an afgeschotte, ne keemol mee zeven bulte! Wulder en zuu de loffelijke geweunte van verkierd te parkere en gien parkeergeld te betolle. Doarmee damme deur diene giestige meuleneire van ne flik, die op zaan duuje gemak mee veel zwier-la fleur op oengs kwam d’ afgestapt, op de kajee gevloge zaajng! God jah, en akrotse dachteme wilder woar. Moar ik natuurlijk mee een stik in maane zilé en maanen sneppenbek: “Elaba meniere den agent! T’ ès njet van gret ze baa oengs! Wulder betolle da lolleke nie ze! ’t Zaan de fiesten è. Goa moar noar ‘oas, eu ma é viskes gebakke!” Toengs zat de katte guultegangs in d’orlooze. Diene flik mee een vies hoar in zaan ol wildege oengs doen bloeje. Moar ke em van antwuurd gediend ze: “Past op è! Of ‘k leg maane kokedi in èwe nekke!” Zegt tjaa tege maa: “Gaa franke tsjanne, nu edde in maan roppe geschete: nu est zéker botter baa de vis! ’t es maa stroente verlied! Oasde nie betold steekek eu een nachtse in ’t rolleke veur af te koele!” Ikke zu rap of telle: “Ge kunt maane zak opbloaze: ’t soupapke zit eroan! En bovendieng: Die da al ne kier nie in ’t rolleke é gezeten, es giene Genteneere!” Moar ’t was spaatig genoeg woater poempe in een mande! W’ én onze slekkestekker ochlaak meuge bovenolle…zuu kostelaak joengne. W’ an giene noagel niemier veur oan ons gat te scharte. Moar jah, ’t sop was de kuule nie wirt. Veur guul den utsekluts wa deure te spoele zaame nog nen dreupel goan drinke taades de Café chantant van “Willy Bart en zaane Kluts”. En een uure derachter mee “de Foefelateurs.”

Zodus stoengden der veur de reste nog wa goeiekupe kluchtspele op ’t programma: “èw papier”, “Nonkel Miele en tante Nitte”, “Wal, wie damme doir én!”, “De famielde Klynckoart”, “Alloo, mee Margriet” en “Ne lieuw zonder tande”. ’t Soaves wast ter toengs nog de Genschen kwiestenbiebel kwis veur guul de famielde…en dadallemoale veur vaaf euro en een sjieke! Dus al edde giene noagel niemier veur oan eu gat te scharte: ’t es bekangs veur niet oasdet in ’t Gensch doet! Efijng, guurdet: we zaame gezet gelaak ne pui op ne wegelink! ’t spel ès èspe. En gulder allemoale tuupe te goare uuk nog d’amuzeleute op de loatsen dag!

Aan alle koppels die elkaar reeds kennen van op de middelbare school, veel te jong getrouwd zijn en een baby hebben gemaakt om de reeds gemaakte scherven en brokken te lijmen: ik benijd jullie!

Laatst zag ik op facebook foto’s verschijnen van jullie nieuwbouwproject in Denderwindeke en de hond die jullie alvast in huis namen zodat er eens iets anders blaft dan één van jullie twee. Las ik daar ook niet iets over interessante verzekeringen en een billijke polis? En jullie doen al aan pensioensparen sinds de tienerjaren?! Wat een nastrevenswaardige vooruitziendheid!

Ik benijd het feit dat jullie geen geld hoeven uit te geven aan wereldreizen, daguitstappen, etentjes met vrienden, rockfestivals en roadtrips met de motor, niet langer cocktails hoeven te slurpen in een nieuwe bar en niet hoeven te azen op een heet nachtje kamastura in een hotel in Parijs (petit déjeuner royal inclusief). Neen, jullie nemen tenminste genoegen met een snelle hap cornflakes en datzelfde bedstandje van op jullie eerste matras. Voor jullie hoeft het niet ingewikkeld te zijn, dat kost allemaal tijd en er moet tenslotte nog worden gewerkt om die lening te kunnen bolwerken.

Ik benijd dat jullie de oppervlakkigheid van mooie kleding en imponerende opsmuk van zich hebben kunnen afwerpen omdat jullie de naakte, ongecensureerde waarheid over elkaar toch al kennen. Jullie zijn “van ’t straat” en Birckenstocks zijn nu eenmaal zoveel praktischer dan stiletto’s of lederen mocassins…

Jullie hebben nooit ‘gefladderd’ en zullen daarom nooit hoeven terug te blikken op zotte avontuurtjes en genante one night stands, zullen nooit jullie exen hoeven te googelen uit nijpende nieuwsgierigheid, hooguit de toekomstige scheve schaatsen die zullen gereden worden. Jullie zullen zich nooit moeten afvragen hoe het is om de eigen boontjes te doppen. Jullie relatie is tenslotte al bijna even oud als julliezelf. Wat zou er nu in hemelsnaam kunnen misgaan?

Ik benijd het feit dat jullie zich niet langer laten verstikken door elkaar met pathetische liefdesgebaren. Gelukkig maar, dat er niks nieuws meer wordt verteld aan de keukentafel en er niet meer wordt gerollebold in de zetel: nu hebben jullie tenminste tijd om rustig een kruiswoordraadsel te maken of de wetgeving inzake echtscheiding door te nemen.