Sarah De Grauwe -De Grauwe Gekheid

De hemel heeft gehuild boven de haven. Natte stenen, natte tenen. De slingerende schommel op een verlaten speelplein nodigt mij uit om even te verpozen en te genieten van de post-industriële depressie die tussen donkeren en klaren over het eiland waait.

De klaagzang van sirenes, van de wind en een roedel Roma-vrouwen zwerft door de magere skeletten van voormalige pakhuizen, weergalmt door de uitgeleefde rederijen van verweerd staal en beklad beton. Hier wonen de ratten. In de verte blazen stoere fabrieksreuzen hun stinkende adem over de skyline uit: ook dit is Gent. 

Ik hou van treinreizen. Wachten op het perron met de Metro-krant en beker koffie, plaatsnemen tegenover de mooiste man in de wagon, je handtas uitmesten en de rommel dumpen in het kleine vuilbakje onder het raam.

Stilzwijgend genieten van fluoriserende frustraties op oude fabrieksmuren, onbedoeld verheven tot Street Art, van achtertuintjes vol afdankers, die zij aan zij en rug aan rug het landschap verkavelen, van lapjes groen tussen Vlaamse lelijkheid. Ruimtelijke ordening onder de (stads)gordel. 

Heeft u ook al gemerkt dat uw doos met oud papier stilaan op de toonbank van een keurslager begint te lijken? Heus. Moet er nog vlees zijn? Ik krijg spontaan het jicht bij de gedachte aan de decadente schranspartijen die volgende week weer eens op het menu zullen staan. De kinderboerderij op één bord! Fondue, gourmet, steengrill en teppanyakkes; formules die ook dit jaar weer garant zullen staan voor indigestie, flatulentie en laveloos in de zetel ploffen met een strip maagtabletten en een depressie omdat je op één avond weer drie kilo bij bent gekomen. 

Gek toch hoe begrippen zoals trots, imago en zelfrelativering doorheen de tijd met heel andere maten en gewichten worden gemeten. Ooit droeg ik enkel en alleen maar zwart ‘om zo weinig mogelijk op te vallen’, kleren waarmee mijn oma doorgaans de ramen lapte en gympen die eerst vakkundig met slijk en stift werden bewerkt ‘opdat ze er toch maar niet te wit of te nieuw zouden uitzien’. Want nee, dat was niet cool.

Ook al was er op het eerste gezicht geen onderling verband; ik had iets tegen sloffen en sandalen, tegen pyjama’s, Jack Wolfskin en regenkledij, tegen sokken, fietshelmen en paraplu’s. Om nog maar te zwijgen van kappers; het vogelnest op mijn hoofd was daar een stille getuige van. Later volgenden alternerend nog ‘coupe Kim Kay’, ‘coupe kaketoe’ en ‘coupe scheelt-me-echt-geen-hol-meer’, waar ik niet verder over wil uitweiden wegens trauma.

Aan tattoos heb ik me echter nooit gewaagd, omdat men me thuis ‘het vel zou afstropen’ wanneer ik dat zou doen. Een piercing mocht wel, maar dan op een onzichtbare plaats. Geen flauw idee of die er ondertussen nog zit… Nou ja, het was het idee dat telde. Hoe duisterder en ‘mysterieuzer’, hoe beter. Dat resulteerde uiteindelijk in een pseudo-gotisch stijltje dat deed denken aan Siouxsie Sioux in muffe Harry Potter- kledij. Erg.

Maar op een goede dag betrap je jezelf erop dat je steeds meer op je kerstboom gaat lijken: fraai en vrolijk versierd, dennenfris, netjes gesnoeid en volgens de laatste mode opgedaan, ben je een en al gezelligheid, in ‘homewear’ van flanel en met wollige vilten sloffen aan, voel je je eindelijk helemaal ‘be cool’ zoals het theezakje dat iedere avond in je kopje danst. Of vraag je zonder schroom voor kerst om reflecterende broekspanners, fonkelende fietslichtjes en een fluo-hesje om (jawel!) zoveel mogelijk op te vallen!

Nu het onbetaalbaar is geworden om in centrum Gent te parkeren, raad ik iedereen aan om eens te gaan winkelen in centrum Sint-Amandsberg. Adresjes hoef ik niet te geven want iedere winkel, café en restaurant heet er simpelweg ‘Sint Amands’, ‘Saint Amand’ of ‘Ten berg’. Zo is er bijvoorbeeld ‘Bazaar Sint-Amands’ waar men al vijf generaties uitpakt met ‘tuinkabooters allerhande, porseleinen geschenkartikelen en diverse gèsmachienen’. Verder is er nog Cave Sint-Amands én uiteraard frituur Sint-Amands, waar ik tijdens mijn apenjaren vaak frietjes ging halen met de schoolvriendinnen. Toen er nog wat zakgeld overschoot, en we geen genoegen meer namen met de zompige sandwichen van aan het thuisfront. Maar waar ooit de meester friturist Mark zijn klanten van goudbruine heerlijkheden voorzag, staat nu blijkbaar een Chinees achter de frietpot. Vorige week werd ik dan ook voor het eerst geconfronteerd met dat uiterst bizarre en tegennatuurlijke fenomeen.
Op zich geen probleem, ware het dat de beste man tenminste lekkere frieten wist te bakken. Maar naast mij zat een dame wiens tronie mij er onmiddellijk van weerhield de gebruikelijke ‘medium met mayo’ te bestellen. Wat op haar plateautje lag had immers nog minder kleur en smaak dan rauwe ‘petoaters’. Uit de boxen klonk ‘Smalltown Boy’ van Bronski Beat. ‘Run away, turn away,’ zong ie nog. Maar het was te laat…
Dan maar uit beleefdheid een croque monsieur besteld, oftewel, zoals de frietchinees hem haast vloekend placht te omschrijven: een ‘klokke mesjoe’. Wat kan je daar immers mis aan doen, buiten dat gerecht verkeerd uitspreken? Veel blijkbaar, want het kostte hem minstens een half uur om de boterham kaas/hesp te googlen en te bereiden. Doch, de uitbater had zijn best gedaan om het goed te maken door er een zoetzure wok van conservenblik-groentjes en een onverstaanbaar grapje bij te serveren.
Jammer dat een vaste waarde op zo’n manier naar de ‘flieten’ kan worden geholpen. Maar ik troost me met het feit dat zowel aan alle goede als slechte dingen ooit een eind komt. Mijn nostalgische zieltje zal je missen, frituur Sint-Amands, mijn geschoffeerde smaakpapillen daarentegen…

Beste fotograaf

Pasfoto’s laten maken bezorgt mij altijd hetzelfde gevoel als de verkeerde kassa in de supermarkt kiezen, van alle openbare toiletten dat ene binnen binnen stappen waarvan de pot is vol gescheten, ‘ja’ zeggen als de kapper vraagt of hij zijn goesting mag doen of in een wegrestaurant ‘de suggestie’ bestellen: de uitkomst is al-tijd negatief. Ik had moeten weten dat sommige dingen echt nóóit veranderen.

En als ik u vraag of ik écht zo’n dik blaashoofd heb als op die foto, zegt u dan alstublieft niet doodleuk ‘ja, madame’. Hebt u er enig idee van welke consequenties dat heeft? Het ondermijnt niet alleen mijn zelfbeeld maar brengt me ook nog eens lelijk in nesten. Want u mag er zeker van zijn dat ik in de toekomst wél een boete zal krijgen, als ik zat en zonder licht naar huis fiets. Die foto is het bewijs dat ik er niet ‘gewoon per toeval’ zo gesneukeld uitzie. En wat moet mijn lief nu in zijn portefeuille steken? Of aan zijn vrienden laten zien wanneer hij beweert “een snel poepken” aan de haak te hebben geslagen? Men zal zich zeker afvragen of dat de voor- of de achterkant van dat poepken is. 

Sterfdatum van een van mijn stamcafés … (zoals het een echte Gentenaar betaamt heb ik er meerdere) Gisterenavond werd de begrafenisplechtigheid gehouden met bijhorend laatste avondmaal in de vorm van glazen boterhammen. Iedereen was er, om er nog een allerlaatste keer het beste of het slechtste van zichzelf te geven: de vaste vriendenkliek, diens ouders en kroost, de zatte zeikwijven, de poefdrinkers, de vechtersbazen, de uitvijzers, de coolcats en natuurlijk ook het toogmeubilair, dat er maar triestig bijstond omdat ze niet weten welk salon ze vanaf heden moeten decoreren. Het was fijn om iedereen nog een keer samen te zien en een inventaris op te maken van alle inspirerende levensverhalen, toogfilosofieën, zinloze discussies en andere onbenullige maar o zo gezellige cafépraatjes die ik er doorheen de jaren heb gehouden. De barometer der vriendschap mat gisteren hoge waarden op…
En nog een laatste boze vuist naar de slampamper die het pand verkocht aan een vastgoedmakelaar die er (naar zeer grote waarschijnlijkheid) weer een appartementsblok zal op neerpoten dat zoveel mogelijk kluiten moet opleveren. “Residentie Pink Flamingo’s”, ik zie het al staan…
Het ga jullie goed Pink Flamingo’s, spreid de vleugels en vlieg heen richting collectief Gents geheugen!

Wat is er nu gezelliger dan op een druilerige dinsdagmiddag Scrabble spelen met je oma?!
Ik hou enorm van dat spel, het biedt me een zekere gemoedsrust, het behaaglijke gevoel dat er nog zekerheden bestaan in deze dolgedraaide wereld: dat de vraag zal rijzen of het eerste woord dubbel moet worden geteld bijvoorbeeld, dat het zakje met letterblokjes weer vreselijk muf zal ruiken, er letters onder de tafel zullen verdwijnen en er in de zak zal worden gespiekt, oma steevast het woord ‘sex’ zal leggen, er druk zal gediscussieerd worden of sommige woorden al dan niet bestaan (hebben), leen- of dialectwoorden zijn of zonet werden uitgevonden, dat de letters X, Q en C vermoedelijke weer zullen overblijven, de punten verkeerd zullen worden opgeteld en die ouwe taaie je weer eens met driehonderd punten voorsprong zal inmaken…

Het moment waarop je een oude vlam van op een afstandje ziet naderen terwijl jij, rustig van je soep slurpend op een bankje, doet of je hem niet meteen hebt gezien. Op de één of andere manier wil je een goede indruk wekken, hem laten zien wat voor een kanjer hij destijds zo harteloos (via sms) heeft gedumpt. Nu kan je er gelukkig wel om lachen, het is inmiddels 15 jaar geleden…

Je hebt nog nét genoeg tijd om een spiegeltje uit je handtas te vissen, je lippen bij te stiften en in het ergste geval die verwaaide ragebol op je hoofd terug keurig in model te kammen. Maar tijd gaat snel. Voor je het weet wandelt hij smizend voorbij terwijl jij nog tomatensoep van van je kin wrijft en een lok haar uit de beker vist.

Net terug uit Pompeii. Heerlijk voor wie van ruïnes houdt. Die vind je namelijk niet alleen op de befaamde archeologische sites maar langs de hele f*cking baai van Napels die ik niet anders zou kunnen omschrijven als een kruisbestuiving tussen de Dampoort, de Vikkingblokken en de Brugse Poort. Daar waar we gehoopt hadden geruite tafelkleedjes, lookbollen en oude wijngaarden te vinden, werden we ver(r)ast door een enorme luchtvervuiling, stranden van sluikvuil en de deprimerende sfeer van het godvergeten jaar 1979.