Sarah De Grauwe -De Grauwe Gekheid

Beste klant,

Zoals U weet zijn de solden begonnen, een periode waarin het verkooppersoneel zichzelf ervan moet weerhouden wanhoopsdaden te plegen in de stock. Om dat te voorkomen wens ik een aantal richtlijnen mee te geven die U met aandacht placht te lezen vooraleer U zichzelf weer als een wild, ongemanierd zwijn op de winkels stort.

Ten eerste zou ik willen vragen om niét voor openingstijd aan de voordeur te staan trekken noch met het personeel mee binnen te sluipen. De werkdag loopt van 10h tot 18h30. Gun hen tenminste de tijd de obligatoire sloten koffie en Monster-drink tot zich te nemen teneinde die acht uur in het helse rattennest te overleven.

Eens binnengekomen is het de bedoeling dat U van de origamisch geplooide stapels kledij het bovenste stuk neemt en niet het onderste. We spelen hier geen Onderuit (van MB). Daaronder vallen ook het verbod op ‘pootje-lap’ en het knevelen van andere klanten die toevallig hetzelfde kledingstuk willen kopen. Zo niet kunt U dat shopping budget beter besteden aan een cursus agressietherapie. Ik volg dat ook. Sindsdien kan ik de neiging om U door de vleesmolen te willen draaien nagenoeg volledig onderdrukken. Tenzij U weer eens met alcoholstift de prijzen probeert aan te passen, kledij wegmoffelt of ze met opzet beschadigt om meer korting te verkrijgen natuurlijk…

Voorkruipen, schelden of drummen wordt ook niet getolereerd. Wij begrijpen dat niemand zich graag in de moshpit waagt maar met Uw bloot gat staan draaien in het midden van de winkel is geen alternatief. Iedereen wacht zijn beurt af. Het is tevens verboden molshopen en vogelnesten van kleren te maken in de pashokjes noch er ‘cadeautjes’ in achter te laten zoals alarmen van gestolen goederen, vuile neusdoeken, zweetkousen met gaten, maandverbanden of Uw versleten onderbroek (ja, die hebben we écht al eens gevonden). Geld mag wel.

Raap alstublieft de kleren die U gepast hebt op en hang deze netjes terug op de kapstok. De KAP-STOK: dat houten haak-ding, remember? En het liefst niet achterstevoren, binnenstebuiten en ondersteboven. En nee, één minuut voor sluitingstijd mag U niet nog “even snel een kijkje nemen” om ons vervolgens nog tot acht uur bezig te houden en dan te beslissen om te wachten tot er 70% af gaat in plaats van 60. Wij slapen hier niet.

En neen, we doen er niets extra af “omdat U het bent.” U bent een zwijn gelijk elk ander.

Wij danken U

Ik heb maar één kerstwens en dat is dat jij, keukentafel, ons ook dit jaar terug samenbrengt om het leven te delen. Net zoals je dat de voorbije vijftig jaar hebt gedaan. Je werd als jong modesnufje door mijn grootouders geadopteerd en in de keuken geplaatst, met uitzicht op het tuintje. Nu ben je een gehavend stuk hout, met rimpels, zoals wij allemaal. Aan jouw zijde zagen we de seizoenen voorbij gaan, hebben we de mooiste verhalen verteld, gelachen, (vals) gezongen, geweend en vaak gezaagd tot je ervan kraakte. Vrienden, familie, buren en den onderpastoor samengebracht om te zondigen tegen alle goede voornemens…Als dank hebben we je versierd met begonia’s of petunia’s en je gekleed in de schoonste toiles cirées!

Op jouw rug hebben we ettelijke aardappelvelden gejasd, de lekkerste soepen verorberd, de zoetste confituur op ons brood gesmeerd en taarten geserveerd met koffie in gebarsten chinoiserie. Hebben we brieven, vrolijke verjaardagskaarten, kattebelletjes en cursiefjes geschreven, glazen geklonken en de roes uitgeslapen, het linnen gestreken, gebeden en ons geloof verloren, gedansd en “gesmost” in elke betekenis van het woord. Hebben we gebabbeld en gegrabbeld in de scrabble-zak, tot in de late uurtjes, tot de slaapmuts-fles was uitgekuist. Of een tête a tête gehouden tot zonsopgang omdat we niet konden slapen…

Stilzwijgend heb jij ons horen wensen en verwensen, kakelend, keuvelend en kletsend horen ‘komeren’. Was je getuige van de aankondiging van ons eerste lief, job, huwelijk, baby of de misbaksels in de oven. Toen niemand luisterde, deed jij dat wel. Toen iedereen zweeg, liet jij ons praten. En je hebt veel gezien maar het aan niemand door verteld. Laat de sterren vannacht nog eens vallen zodat we kunnen wensen dat je nog wat langer bij ons blijft…We vinden je zo gezellig.

Lieve lezertjes,

Ik moet jullie spijtig genoeg meedelen dat ik gisteren, op de blogawards, niks heb gewonnen. Geen award dus, geen rozen, geen ‘speekmedallen’ en geen column in Knack. Een van de sponsors was Lidl, die trouwens ook een award uitreikte. De winnaar mocht een heel jaar de folder opleuken met ‘imagoverhogende’ tekstjes over frikandellen voor fijnproevers, de dagverse diepvriesvis en de koppijnwijn van de week… Zélfs dat heb ik niet gewonnen…Yes, I feel Lidl!

Ik vond de woorden niet direct om je te troosten toen je je hart kwam uitstorten over je najaarsdepressie. Daarom heb ik je dit briefje geschreven dat je ongetwijfeld zal opmonteren en je nieuwe moed zal inblazen om je te handhaven tijdens deze moeilijke periode.

Je bent nu inderdaad al een jaar werkloos. Lui zou ik je, zoals vele van je vrienden-criticasters, niet durven noemen. Eerder enorm gemotiveerd om geen klop uit te voeren. Wie afgesneden is van de maatschappij raakt al snel in een spiraal van negativiteit en doemdenkerij wat inderdaad, zoals je zelf al aangaf, tot een negatief zelfbeeld kan leiden. Maar middelmatigheid is toch geen misdaad? Niet elke grijze muis hoeft zich per se een bonte kaketoe te wanen. Jij blinkt zodanig uit in saaiheid dat je de kwaliteiten van anderen in de verf zet. Is dat niet mooi? En ik begrijp je frustraties over het feit dat je nooit een topjob hebt gevonden en het je niet gelukt is om hoger op de ladder te klimmen. Maar wie onderaan de ladder bengelt, kan ook niet vreselijk laag vallen. Elk nadeel heb z’n voordeel, beste vriend.

Je wilde net zoals iedereen meer poen verdienen en minder kilo’s op de weegschaal zien. En dat heb je allebei voor elkaar gekregen. Weliswaar andersom, maar je kan niet alles hebben in het leven. En geloof me, jij hebt al veel! Vooral veel miserie, tegenslagen, schulden en zwarte gal. Sorry, grapje… Die bittere pil kunnen we maar beter met een dosis humor inslikken, nietwaar? En eigenlijk bewonder ik je ongebreideld pessimisme! Ofwel krijg je gelijk ofwel word je aangenaam verrast door het tegendeel. Een win-win situatie, me dunkt.
Je wilde een mooi huis kopen en een vaste relatie. Dat is toch ook eventjes gelukt? En ik weet dat je me kwalijk neemt dat ik nog steeds niet naar je nieuwe stulp ben komen kijken. Maar ik beloof dat ik zéker eens kom piepen zodra je ex en haar minnaar eruit zijn getrokken en het huis weer te koop staat. Ik ben tenslotte ook nog steeds opzoek naar een leuke woning. En vrienden zijn er toch om elkaar te helpen, hé?

Ik voel me op mijn beurt dan weer vereerd om immer je steun en toeverlaat te zijn, de klaagmuur tot wie je je keer op keer wendt: toen je dak was weggewaaid bijvoorbeeld, je wagen werd gestolen, toen je hond werd overreden, je haar uitviel en toen haarwerken Smedts* geen hondenhaar op mensen bleek te transplanteren… Alle grauwe gekheid op een stokje: ik hoop dat je er snel bovenop komt zodat we samen je verdriet kunnen gaan verzuipen. Je drankprobleem is nu even bijzaak. 

Ik zie er vandaag ongetwijfeld slechter uit dan op dat Halloweenfeestje van gisterenavond. Misschien het ideale moment om eens stil te staan bij de eerste rimpels die de eigen, onvermijdelijke vergankelijkheid inluiden.

Alsof dat nog niet triestig genoeg is, mogen we vanmiddag nog eens met de familie naar het kerkhof tjaffelen om er een pot verslenste rozekes neer te poten. De requiemmis werd dit jaar gelukkig afgeschaft. De parochiekerk ook…

Ondanks de bitterzoete nasmaak blijft Allerheiligen echter een unieke traditie; het moment waarop moeders kapsel meestal even volumineus gecrepeerd wordt als de chrysanten die we deze week in een tuincentrum kochten, waarop de mottenballen uit de zwarte mantels worden geslagen en de christen-mens in ons nog eens van onder het stof wordt gehaald ter ere van de dierbare (vaak onbekende) doden.

Op deze zonnige zondagmiddag moeten wij ons dus contenteren met een uitstap naar het grijsgrauwe dodendorp Campo Santo. Een unheimliche plek die een onmiskenbare, ambivalente melancholie in ons doet ontspruiten…

De dodenherdenking bestaat bij ons doorgaans uit een moment van sereniteit, stilte en bezinning over het afscheid des levens. Oftewel: twintig volle tellen ter plaatste blijven trappelen voor de grafzerk, niet proberen lachen en doen of we triestig zijn terwijl mémé vijf Wees Gegroetjes en Eer aan de Vaders prevelt. We moeten die 500 euro “liggeld” toch eer aan doen? 

Gelukkig krijgen we daarna allemaal ne pannenkoek met “potsuiker” en een bakske ‘troost’ om het verdriet door te spoelen: ne cappuccino met nen dikken toef slagroom, karamelsaus en chocoladeschilfers.
Pannenkoeken, koffie en ’t kerkhof?  Must be november! ‪#‎lovetraditions‬

Beste alcohol,

We hebben altijd al een passionele, ambigue relatie gehad. Maar nu ben je te ver gegaan!

Wij hadden een afspraak en jij hebt je daar niet aan gehouden. Je had me gezegd dat ik enkel moest afdokken en drinken. En jij zou me op jouw beurt een fantastische avond bezorgen waarin ik de show zou stelen. Je zou me innemend, grappig, sexy en interessant maken, weet je nog? Ik zou de ster van de dansvloer zijn, geliefd door alles en iedereen…

Maar na 8 uur afzien en nagenoeg hersendood verklaard te zijn geweest, ken ik ondertussen de waarheid. Mijn vrienden (als ze zichzelf zo nog willen noemen) hebben me immers alle gênante verhalen uit de doeken gedaan, de foto’s getoond die me tot in der eeuwigheid zullen achtervolgen, mijn avant-gardistische dansmoves en dubbele tong geïmiteerd, alsook die openstaande rekening betaald die me doet vermoeden dat het erg laat geworden is.

Het feit dat ik de volgende dag eigenlijk moest werken kon je dus blijkbaar ook geen moer schelen! Als ik ineens in het toilet een poster sta te zoenen, luidkeels “La paloma blanco” sta te kwelen voor heel het café, hartsgeheimen en hoofdzonden op tafel smijt, al mijn spullen verloren ben en de horlepiep sta te dansen met pindanoten in mijn neus, is het tijd om me te zeggen dat het welletjes is geweest, goddammit! Jij verkneukelt je natuurlijk in het om zeep helpen van mijn goede reputatie en zelfvertrouwen. Ik gelóófde je toen je me influisterde dat ik op Queen Latifah geleek…Een leugen. En binnenkort sta je weer met een ander onschuldig slachtoffer aan te toog te flirten, terwijl ik buiten sta te verkleumen omdat ik geen enkel café meer binnen mag. Klootzak!

Ondertussen gaat het iets beter. Om terug op krachten te komen en die jankende kater te verdrijven heb ik een goed ontbijt genomen, denk ik… Ofwel was dat een heel creatieve omelet, ofwel het avondmaal van gisteren dat terug op mijn bord is beland. Ik durf niks nog met zekerheid zeggen. Wat ik wél weet, is dat den apotheker goed aan mij verdiend heeft met al die paracetamol. Evenals die boekenwinkel waarvan ik de integrale voorraad muntjes heb opgekocht. Bedankt om me dus weer eens een loer te lappen, me te misleiden, me berooid en badend in schaamrood achter te laten. Sorry, ook al ben je een lekker ding, ik verlaat je (zéker tot volgend weekend)!

Aan alle taalkundige masochisten die mij destijds belaagd hebben met virtuele stinkbommen en literaire scheldkanonnades: néh!

http://weekend.knack.be/lifestyle/radar/de-finalisten-personal/article-normal-616763.html

Het weer typeerde onze (be)stemming: grijs. In de glazen gaanderijen van RVT “Christine” werden we onthaald door een ontvangstcomité van rolwagens. En door een delegatie knikkende knieën en zilveren (of purperen!) permanents begroet middels een bescheiden “ ‘ndaaaaaag”.

Op kamer 85 troffen we ‘de bomma’ aan, die sinds kort officieel inwoonster werd van deze rimpelresidentie. We maakten ook kennis met het verplegend personeel dat volgens mij op commissie werkt voor “Lapperre hoorapparaten” want we waanden ons bij momenten eerder in een dancing dan in een rusthuis. “Hebt ge uw pillen al gepakt, José”, “Zijt ge uw sloefen weer kwijt, Lucien?!”, “Neen, Roger, ’t is nog geen kerstdag!” U kent het wel…

Op den duur begonnen we bejaardenbingo te spelen. Kruisje zetten als je hoort: “Hebt ge al bezoek gehad vandaag?” BINGO! “Nog wa koffie?” BINGO “Moet er melk in?” BINGO! “Hoe is ’t me uw nieuwe heup?” BINGO! Etc.

Bomma’s piepkleine kamertje werd opgeluisterd door charmante familieportretten en beeldjes die ooit de vensterbanken van haar huisje in de Madeliefjesstraat opfleurden. Verder stond er nog een ergonomische zetel, een commode in vloekende empirestijl en een grenenhouten ‘beddenbak’. Letterlijk… Opdat de bewoners niet uit bed zouden vallen of ’s nachts op de wandel zouden gaan.

In bijna iedere ‘cel’ hing een kruisbeeld (met uitgemergelde Christus) om de bewoners op te vrolijken. En een vergeeld trouwportret met een partner die waarschijnlijk al lang overleden is.

Tussen de vijfendertig azalea’s die de bomma in ontvangst had mogen nemen, ving ik een glimp op van kleurige wenskaarten met goedbedoelde doch ongelukkig gekozen opschriften als: “Veel geluk met je nieuwe woonst” en “Hoera! Een nieuwe start”. Tja, wat moet een mens zeggen? “De laatste loodjes wegen het zwaarst”?!

Op de gang deden ontplofte thermometerwaarden me naar een glaasje water snakken. Maar het beeld van een drijvend stel valse tanden van een medebewoonster, verdreef onmiddellijk de goesting. Om vijf uur werd ons gevraagd om bomma naar ‘Blok 1’ te brengen voor het avondmaal, waar een plak wittebrood met eenheidsworst op haar lag te wachten. Zoals gewoonlijk presenteerde ze ons de wafel die ze zelf had gekregen want dat doen grootouders graag, anderen verwennen met lekkers. Nu is het haar beurt om verwend te worden. Ze heeft hiervoor tenslotte haar huis (waar ze ettelijke decennia in heeft doorgebracht) en dierbare inboedel achtergelaten, afscheid genomen van haar vriendinnen en de parochie en haar dagelijkse wandelroute naar ‘de baan’ vaarwel gezegd…

Wie “Christine” ook mag zijn, we hopen dat ze goed voor ons bomma zal zorgen.

Kuchen, hoesten, proesten en pruttelen, borrelen, niezen, snotteren en snuiten! Het Brussels Filharmonic Orchestra is er niks tegen! U produceert zowat iedere onomatopee die men in de dikke Van Dale kan vinden om U te vertellen dat U griep hebt. Een zwetende thermometer bevestigt dat vermoeden. U voelt zich als een uitgewrongen schotelvod omdat de wc-pot vandaag meer heeft gegeten dan Uzelf…Saliethee, warme baden ‘ne grog’ en grootmoe ’s slaappillen mochten niet baten.

U wil wegkruipen in een donker hol, om er nooit meer uit te komen. Snurken als een beer in de winterslaap. U hebt citroenen, papieren neusdoeken met eucalyptusessence en keelpastilles gehamsterd om toe te komen voor een heel jaar. U zuipt vlierbessensiroop, al was het bionade, heeft een flanellen berenpyjama aangetrokken en de warmste, met schapenvel (en nog vijf andere beesten) gevoerde sloefen om de voeten gebonden. U heeft een wollen ‘sarze’ uit de kast getrokken en daaronder een nest gemaakt van warmwaterkruiken, kersenpitkussentjes en een gevaarlijk warm elektrisch deken. Een cocon die u enkel delen wil met een teerbeminde teddybeer waarvan ogen en ledematen reeds ontbreken.

U kreunt, U mekkert en U jammert. Kon Uw moeder nog maar eens een verhaaltje voorlezen, een wiegeliedje zingen of een verfrissend waslapje op dat voorhoofd leggen waar ondertussen een spiegelei op kan gebakken worden. Kwam vader Uw borstkas nog maar eens insmeren met Vicks of uw voeten “mummificeren”. Kwam bobonne nog maar eens naar boven met een tas warme melk (met vel) en een wolkje zoete honing. Of den bompa met ‘nen dreupel’ en een spel kaarten. Ze lijken opgelost in de tijd, zoals de bruistablet in het glas op uw nachtkastje…

Ik heb mij onder een mannelijk pseudoniem (en volgens het taalgebruik van de gemiddelde Belgische boerenknol) ingeschreven voor Komen Eten:

Hallo! Ik ben een jonge hobbykok met veel amfebities op gastrologisch vlak. Het klaarmaken van ridiculaire hoogstandjes voor vrienden is dan ook echt mijn ding. Het koken werd er bij ons thuis met de paplepel ingeslagen. Ik zou me daarom kandidaat willen stellen om mee te doen aan Koken Eten. Ook op persoonlijk vlak zou dit een enorme uitdaging voor me betekenen aangezien ik te kampen heb met het asperge-syndroom en hevige aanvallen van HTND. Maar mijn zuiderse look en Italiaanse charmes maken van mij een ware chicken dale! Van mijn neuroses zal op het scherm niks te merken zijn! Ik wil mijn gasten bij het binnenkomen graag verwelkomen met een glaasje Veuve clitot, opgefluisterd door een marsepino kers. Als voorgerecht had ik gedacht aan een vlinderdun gesneden gazpacho op een groen bedje van ricola en kruiden. Het hoofdgerecht zal iedereen doen tandwateren: gehaktballetjes op provinciale wijze met geroosterde pompons neufs en appelcomplot. Voor zij die het gegeven paard dan toch in de bek willen zeiken, is er het vegetanistisch alternatief: een vispannetje op basis van kalfsgebraad. Ik ben er zeker van dat het iedereen goed zal smaken. Zoniet, heb ik nog chicken Mcfishsticks in de diepvriezer zitten om me uit de noot te helpen…Maar laten we niet meteen uitgaan van een worst-kaas scenario. Mijn dessert wordt ongetwijfeld een hoogfluiter! Een chocolademaillot met sinaasappelgeste, een verloren wentelteefje en een expresso. Om punten te scoren op sfeer en gezelligheid zou ik samen met m ’n gasten de meringue of bolognaise willen dansen op slagermuziek. Vermits we in het thema blijven, kan dit niet mislukken! Ik voel het: I’ll be the champignon!